Για τους περισσότερους πολίτες το «100» είναι ένας αριθμός ανάγκης. Ένα τηλέφωνο που πληκτρολογούν όταν αισθανθούν ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν ακούσουν μια φωνή βοήθειας από ένα διπλανό διαμέρισμα, όταν βρεθούν μπροστά σε ένα τροχαίο, μια κλοπή, μια απειλή ή μια κατάσταση που δεν μπορούν να διαχειριστούν.
Όμως πίσω από αυτό το τηλεφώνημα υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία. Υπάρχει ένας άνθρωπος που σηκώνει το ακουστικό, που πρέπει να ακούσει προσεκτικά, να αξιολογήσει, να ρωτήσει, να καθησυχάσει και τελικά να αποφασίσει πώς θα κινηθεί ο μηχανισμός της Αστυνομίας.
Το τηλεφωνικό κέντρο επιχειρήσεων της Άμεσης Δράσης στην Πάτρα αποτελεί την πρώτη γραμμή πριν ακόμη φτάσει το περιπολικό στο σημείο.
Ένας κόσμος που ο πολίτης συνήθως δεν βλέπει.
Ένας κόσμος με μεγάλη πίεση, ελάχιστο χρόνο για λάθη και με ανθρώπους που καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν από μια απλή ερώτηση μέχρι μια κατάσταση ζωής και θανάτου.
Ο κ. Δημήτρης Λιούκας, Αντιπρόεδρος Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αχαΐας, υπηρετεί σήμερα ως περιφερειακός της Άμεσης Δράσης, με τον βαθμό του Ανθυπαστυνόμου, έχοντας υπηρετήσει και στο τηλεφωνικό κέντρο της υπηρεσίας, μιλά στο PatraPress.gr περιγράφει την πραγματικότητα πίσω από το 100.
«Δεν υπάρχει σύγκριση με Αθήνα και Θεσσαλονίκη – Άλλη πραγματικότητα η επαρχία»
Όπως εξηγεί, η εικόνα που έχει ο κόσμος για τα τηλεφωνικά κέντρα της Αστυνομίας επηρεάζεται κυρίως από τις μεγάλες πόλεις.
«Όταν μιλάμε για τηλεφωνικό κέντρο Άμεσης Δράσης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, μιλάμε για μια τελείως διαφορετική κατάσταση. Υπάρχουν πολλές θέσεις τηλεφωνητών και εκφωνητών, γιατί ο όγκος των κλήσεων είναι τεράστιος».
Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως αναφέρει, υπάρχουν πολλές περισσότερες δυνατότητες:
«Το τηλεφωνικό κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης μπορεί να έχει τουλάχιστον 15 με 20 τηλεφωνητές, ενώ στην Αθήνα οι θέσεις είναι ακόμη περισσότερες. Υπάρχουν επίσης αρκετοί εκφωνητές, οι οποίοι παραλαμβάνουν τα σήματα και συντονίζουν τις δυνάμεις».
Η λειτουργία όμως στην επαρχία είναι διαφορετική.
«Εδώ στην πόλη μας, στην καλύτερη περίπτωση, έχουμε έναν τηλεφωνητή και έναν εκφωνητή».
Δύο άνθρωποι για μια ολόκληρη πόλη.
Ο ένας σηκώνει όλες τις γραμμές του 100.
Ο άλλος πρέπει να πάρει την πληροφορία, να τη μετατρέψει σε επιχειρησιακή εντολή και να συντονίσει τις δυνάμεις που υπάρχουν διαθέσιμες.
«Ο τηλεφωνητής δέχεται την κλήση, πρέπει να καταλάβει τι συμβαίνει και ο εκφωνητής πρέπει να κατευθύνει τις δυνάμεις. Και όλα αυτά με την πίεση ότι κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να είναι κρίσιμο».
Η δουλειά που δεν φαίνεται: Ο άνθρωπος πίσω από το ακουστικό
Η δουλειά του τηλεφωνητή δεν είναι απλά να απαντήσει σε ένα τηλέφωνο.
Είναι να διαχειριστεί ανθρώπους σε κατάσταση έντασης.
«Πολλές φορές ο πολίτης που καλεί είναι φοβισμένος, αγχωμένος ή σε πανικό. Μπορεί να χρειάζεται βοήθεια, μπορεί να θέλει μια οδηγία, μπορεί να μην μπορεί να εξηγήσει καθαρά τι συμβαίνει».
Ο τηλεφωνητής πρέπει να λειτουργήσει ψύχραιμα.
«Πρέπει να ηρεμήσει τον άνθρωπο, να πάρει τις σωστές πληροφορίες και να καταλάβει ποια υπηρεσία πρέπει να κινηθεί».
Όπως σημειώνει, οι τέσσερις ώρες συνεχούς διαχείρισης τηλεφωνημάτων σε μεγάλα κέντρα δεν είναι τυχαίο όριο.
«Ο άνθρωπος πρέπει κάποια στιγμή να αποφορτιστεί. Η ένταση είναι μεγάλη. Πρέπει να έχει καθαρό μυαλό για να συνεχίσει».
Λιγότερες δυνάμεις στον δρόμο – μεγαλύτερη ευθύνη στο κέντρο
Η πίεση στο τηλεφωνικό κέντρο μεγαλώνει και από τη μειωμένη διαθεσιμότητα αστυνομικών δυνάμεων.
«Τα τελευταία χρόνια, με τη μείωση του προσωπικού και την απουσία συνεχούς ενίσχυσης, δεν έχουμε τον αριθμό των περιπολικών που υπήρχε παλαιότερα».
Η σύγκριση με το παρελθόν είναι χαρακτηριστική:
«Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν περισσότερα περιπολικά τα πρωινά και τα απογεύματα. Υπήρχαν ημέρες που οι δυνάμεις ήταν πολύ περισσότερες».
Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική.
«Μπορεί να υπάρχει ένα περιπολικό Άμεσης Δράσης, η ομάδα ΔΙΑΣ, κάποιος σταθμός Ασφάλειας και ανάλογα με τις δυνατότητες να αυξηθούν οι δυνάμεις».
Γι’ αυτό, όπως λέει, το πρώτο και σημαντικότερο φίλτρο γίνεται στο κέντρο.
«Εκεί πρέπει να γίνει η σωστή αξιολόγηση. Να φύγει η σωστή υπηρεσία, στο σωστό περιστατικό».
600 επιπλέον κλήσεις σε μία ημέρα – Όταν το 100 γίνεται γραμμή ενημέρωσης
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πίεσης ήταν οι ημέρες με μεγάλα προβλήματα στην κυκλοφορία.
«Υπήρχαν ημέρες που δεχόμασταν 500 με 600 επιπλέον κλήσεις».
Οι πολίτες καλούσαν για δρόμους, αποκλεισμούς, προβλήματα μετακίνησης.
«Ο κόσμος είχε χαθεί, δεν γνώριζε πώς να κινηθεί. Ρωτούσαν για δρόμους, εξόδους, βενζινάδικα».
Το πρόβλημα όμως είναι ότι κάθε τέτοια κλήση δεσμεύει έναν άνθρωπο.
«Την ώρα που απαντάς σε εκατοντάδες τέτοια τηλεφωνήματα, μπορεί πίσω από μια άλλη γραμμή να υπάρχει κάποιος που πραγματικά κινδυνεύει».
Η μεγάλη εμπιστοσύνη στο 100 – Από το επείγον μέχρι την ανάγκη για μια φωνή
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που περιγράφει είναι η σχέση εμπιστοσύνης που έχουν δημιουργήσει οι πολίτες με το 100.
«Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν μόνο το 100. Νιώθουν ότι εκεί κάποιος θα τους απαντήσει».
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που συγκινούν.
«Έχουμε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, περίπου 85 ετών, τυφλό, που γνωρίζει μόνο το ένα και τα δύο μηδενικά. Μας καλεί για να πει την ώρα, να θυμηθεί τα χάπια του, να ακούσει μια φωνή».
Όπως λέει:
«Αυτό δείχνει την εμπιστοσύνη που υπάρχει στους ανθρώπους που εργάζονται εκεί».
Ενδοοικογενειακή βία: Η πιο δύσκολη κλήση
Τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αποτελούν πλέον συχνό κομμάτι της καθημερινότητας.
«Σχεδόν σε κάθε βάρδια υπάρχει ένα ή δύο τηλεφωνήματα για οικογενειακό επεισόδιο».
Η δυσκολία είναι ότι πολλές φορές το θύμα δεν μπορεί να μιλήσει ελεύθερα.
«Μπορεί να υπάρχει φόβος, απειλή, ο δράστης να βρίσκεται δίπλα. Ο τηλεφωνητής πρέπει να καταλάβει μέσα από λίγες λέξεις τι συμβαίνει».
Οι ερωτήσεις είναι κρίσιμες:
Είναι ο δράστης εκεί;
Υπάρχει τραυματισμός;
Υπάρχει όπλο;
Πού βρίσκεται ακριβώς το θύμα;
«Αυτές οι πληροφορίες μπορεί να σώσουν ζωές και προστατεύουν και τους αστυνομικούς που θα επέμβουν».
Περιστατικό με νεαρή γυναίκα: 45 λεπτά αγωνίας
Ένα από τα περιστατικά που έχουν μείνει στη μνήμη είναι αυτό μιας νεαρής γυναίκας που κάλεσε το 100.
«Είπε βοήθεια, έδωσε το σημείο και έκλεισε τη γραμμή».
Ακολούθησε προσπάθεια επικοινωνίας.
«Για περίπου 45 λεπτά προσπαθούσαμε να την εντοπίσουμε και να καταλάβουμε τι έχει συμβεί».
Τελικά βρέθηκε.
«Είχε τρομοκρατηθεί. Ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες».
Panic button: Κόκκινος συναγερμός
Για το panic button των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, η αντιμετώπιση είναι απόλυτη.
«Όταν χτυπήσει, για εμάς είναι σαν συναγερμός τράπεζας».
Δεν υπάρχει περιθώριο αναμονής.
«Αφήνουμε όλα τα υπόλοιπα και κινούμαστε άμεσα».
Ακόμη και αν τελικά αποδειχθεί ότι ήταν λανθασμένη ενεργοποίηση.
«Εμείς πρέπει να πάμε και να ελέγξουμε. Γιατί μπορεί να είναι η στιγμή που κάποιος κινδυνεύει πραγματικά».
«Κάθε κλήση μπορεί να κρύβει κάτι σοβαρό»
Το μήνυμα από το τηλεφωνικό κέντρο είναι ξεκάθαρο:
«Το 100 είναι για τα επείγοντα. Για το περιστατικό που χρειάζεται άμεση ανταπόκριση».
Όμως πίσω από κάθε κλήση υπάρχει μια πραγματική ανθρώπινη ιστορία.
Και πίσω από κάθε απάντηση υπάρχει ένας αστυνομικός που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πρέπει να ακούσει, να κρίνει και να δράσει.
Γιατί το 100 δεν είναι απλά ένας αριθμός.
Είναι η πρώτη φωνή βοήθειας.
Όταν η κοινωνία ζητά από το 100 να λύσει τα πάντα – Η πραγματικότητα πίσω από τις προσδοκίες των πολιτών
Από μια μεταφορά με ταξί μέχρι μια κρίσιμη στιγμή ζωής: Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει η Άμεση Δράση
Το τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης είναι συχνά το πρώτο σημείο επαφής του πολίτη με την Αστυνομία. Και πολλές φορές, όπως εξηγεί ο κ. Λιούκας, οι πολίτες δεν καλούν μόνο όταν υπάρχει ένα πραγματικό αστυνομικό περιστατικό, αλλά για κάθε πρόβλημα που θεωρούν ότι κάποιος πρέπει να λύσει.
«Υπάρχει μια αντίληψη ότι η Αστυνομία μπορεί να καλύψει κάθε ανάγκη. Όμως υπάρχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες και συγκεκριμένοι κανόνες λειτουργίας».
Όπως περιγράφει, οι απαιτήσεις κάποιων πολιτών ξεπερνούν πολλές φορές τα όρια του ρόλου της Αστυνομίας.
«Έχει συμβεί πολίτης να καλέσει και να ζητήσει να τον μεταφέρουμε σε ένα σημείο γιατί δεν είχε χρήματα για να επιστρέψει σπίτι του. Του εξηγήσαμε ότι δεν υπάρχει κάποιο περιστατικό που απαιτεί αστυνομική παρουσία».
Η λύση όμως βρέθηκε:
«Τελικά επικοινωνήσαμε με τηλεφωνικό κέντρο ταξί, ώστε να εξυπηρετηθεί. Δεν ήταν αρμοδιότητα της Αστυνομίας, αλλά προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε με τον τρόπο που μπορούσαμε».
Όπως σημειώνει, αυτή είναι και η δυσκολία της καθημερινής διαχείρισης:
«Πρέπει κάθε φορά να ξεχωρίσεις ποιος πραγματικά χρειάζεται άμεση βοήθεια και ποιος χρειάζεται απλώς καθοδήγηση».
Η υπόθεση των Αγίων Αναργύρων και η εύκολη κριτική
Η συζήτηση για τη λειτουργία των τηλεφωνικών κέντρων της Αστυνομίας έχει πολλές φορές βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, ιδιαίτερα μετά από τραγικά περιστατικά όπως αυτό στους Αγίους Αναργύρους.
Όπως αναφέρει:
«Πολλές φορές υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα για το τι μπορεί να γίνει και τι πραγματικά προβλέπεται».
Ο ίδιος εξηγεί ότι η Αστυνομία λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο.
«Υπάρχουν νόμοι, κανονισμοί και διαδικασίες που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε».
Όπως επισημαίνει, ο πολίτης μπορεί να έχει την απαίτηση για άμεση λύση σε κάθε πρόβλημα, όμως η Αστυνομία πρέπει να λειτουργεί με βάση τις αρμοδιότητές της.
«Ο αστυνομικός δεν μπορεί να κάνει κάτι που δεν προβλέπεται. Μπορεί όμως να ακούσει, να καθοδηγήσει και να βοηθήσει όσο περισσότερο μπορεί».
Οι πληροφορίες που δίνει ο πολίτης μπορούν να σώσουν μια ζωή
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία που αναδεικνύει είναι η ανάγκη ο πολίτης που καλεί το 100 να δίνει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες.
Σε ένα περιστατικό βίας ή κινδύνου, δεν αρκεί μόνο η διεύθυνση.
«Χρειάζεται να γνωρίζουμε τι έχει συμβεί, ποιος βρίσκεται εκεί, αν υπάρχει απειλή, αν υπάρχει όπλο, αν υπάρχει τραυματισμός».
Αυτές οι λεπτομέρειες, όπως λέει, είναι πολύτιμες για τους αστυνομικούς που θα φτάσουν στο σημείο.
«Άλλο είναι να πας σε μια πολυκατοικία γνωρίζοντας ότι υπάρχει απλό επεισόδιο και άλλο να γνωρίζεις ότι μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σε κατάσταση ακραίας έντασης».
Η σωστή πληροφόρηση προστατεύει όχι μόνο το θύμα αλλά και τους αστυνομικούς.
Η εμπειρία των πληρωμάτων και η γνώση των περιστατικών
Ένα ακόμη στοιχείο που βοηθά σημαντικά είναι η εμπειρία των αστυνομικών που υπηρετούν στις περιπολίες.
Όπως εξηγεί:
«Πολλά οικογενειακά περιστατικά είναι γνωστά στις υπηρεσίες. Τα πληρώματα που κινούνται καθημερινά γνωρίζουν περιοχές και καταστάσεις».
Έτσι, όταν φτάσει ένα σήμα:
«Μπορούν να ξέρουν ότι στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει ιστορικό, ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ότι χρειάζεται διαφορετικός τρόπος προσέγγισης».
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε περιπτώσεις ψυχικής κρίσης ή προβλημάτων με ουσίες.
«Υπάρχουν περιστατικά όπου ένα άτομο βρίσκεται σε ένταση, έχει καταστρέψει το σπίτι, απειλεί ή χρειάζεται ακόμη και ακούσια νοσηλεία. Εκεί η προσέγγιση πρέπει να γίνει με μεγάλη προσοχή».
Η Αστυνομία δεν μπορεί να καλύψει κάθε ανάγκη
Όπως εξηγεί ο κ. Λιούκας, η δράση των αστυνομικών διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες και κανονισμούς, οι οποίοι καθορίζουν πότε και με ποιον τρόπο μπορεί να παρέμβει η Αστυνομία.
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που περιγράφει από περίπου έναν χρόνο πριν, όταν μία γυναίκα κάλεσε την Αστυνομία ζητώντας να τη μεταφέρει στο σπίτι της, επειδή δεν είχε χρήματα για να πληρώσει μεταφορικό μέσο.
«Μου είπε ότι της τελείωσαν τα λεφτά και ήθελε να πάει σπίτι της. Της εξηγήσαμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, γιατί δεν υπάρχει λόγος παρουσίας της Αστυνομίας. Εάν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, υπάρχει το ΕΚΑΒ», περιγράφει.
Τελικά, οι αστυνομικοί φρόντισαν να βρεθεί λύση, επικοινωνώντας με ταξί, ώστε η γυναίκα να επιστρέψει με ασφάλεια στο σπίτι της.
«Της εξηγήσαμε, κατάλαβε τι συμβαίνει και φυσικά της δώσαμε λύση», σημειώνει ο κ. Λιούκας, επισημαίνοντας ότι η Αστυνομία οφείλει να λογοδοτεί για τις πράξεις αλλά και τις παραλείψεις της και να κινείται μέσα στα προβλεπόμενα όρια.
Ο ηλικιωμένος που χάθηκε και η στιγμή που «λύγισε» τους αστυνομικούς
Υπάρχουν, όμως, και περιστατικά στα οποία ένα περιπολικό καλείται να παρέμβει για λόγους που ξεπερνούν μία τυπική αστυνομική διαδικασία.
Ο κ. Λούκας θυμάται χαρακτηριστικά την περίπτωση ενός ηλικιωμένου άνδρα, ο οποίος είχε χαθεί, σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων από το σπίτι του. Ο άνδρας εντοπίστηκε στην περιοχή της Αγίας, ενώ είχε χάσει στην πορεία και την τσάντα του.
Οι αστυνομικοί τον βοήθησαν αρχικά να επιστρέψει στο σπίτι του. Όταν όμως τους ανέφερε ότι δεν θυμόταν πού είχε αφήσει την τσάντα του, αποφάσισαν να ακολουθήσουν αντίστροφα τη διαδρομή που τους είχε περιγράψει.
«Αφού τον πήγαμε σπίτι, κάναμε αντίστροφα τη διαδρομή του, σύμφωνα με την περιγραφή του, και βρήκαμε την μαγκούρα. Γυρίσαμε και του την παραδώσαμε», λέει.
Και η αντίδραση του ηλικιωμένου ήταν, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει, σαν ενός μικρού παιδιού που παίρνει πίσω κάτι πολύτιμο.
«Μόλις μας είδε από το παράθυρο του σπιτιού του, η έκφρασή του όταν του δώσαμε την μαγκούρα ήταν σαν να δίνεις σε ένα μικρό παιδί ένα γλυκό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
«Όποια πληροφορία δώσουμε στον αστυνομικό, του κάνουμε τη δουλειά πιο εύκολη»
Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο κ. Λιούκας στον ρόλο των πολιτών όταν καλούν την Άμεση Δράση, καθώς ακόμη και μία μικρή λεπτομέρεια μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας, όπου επτά διαφορετικοί πολίτες τηλεφώνησαν στο κέντρο για να καταγγείλουν ότι ένας άνδρας χτυπούσε μία γυναίκα.
Παρά τις επανειλημμένες κλήσεις, κανένας από τους επτά δεν έδωσε στους αστυνομικούς την πινακίδα του οχήματος του φερόμενου ως δράστη.
«Ο τηλεφωνητής ζητούσε την πινακίδα γιατί ήθελε να γνωρίζει άμεσα ποιος είναι ο δράστης και αν υπάρχει κάτι σε βάρος του, για παράδειγμα αν έχει όπλο. Ο αστυνομικός που πηγαίνει στο περιστατικό δεν έχει εικόνα. Η αδρεναλίνη είναι μεγάλη και πρέπει να φτάσει γρήγορα, να εντοπίσει το περιστατικό και να επέμβει», εξηγεί.
Και καταλήγει σε ένα μήνυμα που αφορά όλους τους πολίτες:
«Όποια πληροφορία επιπλέον του δώσουμε, του κάνουμε τη δουλειά πιο εύκολη».
Οι τηλεφωνικές απάτες και η 88χρονη που δεν «τσίμπησε»
Ένα ακόμη μεγάλο κεφάλαιο της καθημερινότητας της Άμεσης Δράσης είναι οι τηλεφωνικές απάτες, οι οποίες εξακολουθούν να απασχολούν τις Αρχές.
Ο κ. Λιούκας περιγράφει περίπτωση 88χρονης γυναίκας που δέχθηκε τηλεφώνημα από απατεώνες, αλλά κατάφερε να αντιληφθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μάλιστα, κράτησε τους δράστες στη γραμμή, έδωσε στοιχεία στην Αστυνομία και συνέβαλε στην κινητοποίηση των Αρχών.
«Ήταν πανέξυπνη. Της έδωσα συγχαρητήρια στο τηλέφωνο», λέει χαρακτηριστικά.
Οι επιτήδειοι, όπως εξηγεί, χρησιμοποιούν διαφορετικά σενάρια. Από δήθεν προβλήματα με τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι το γνωστό κόλπο με το υποτιθέμενο τροχαίο συγγενικού προσώπου.
Σε μία πρόσφατη περίπτωση, ηλικιωμένη γυναίκα έπεσε θύμα απάτης και έχασε, σύμφωνα με την εκτίμηση που θυμάται ο κ. Λιούκας, περίπου 14.000-15.000 ευρώ. Ωστόσο, έδωσε πολύ καλή περιγραφή των δραστών, γεγονός που βοήθησε τις Αρχές, καθώς στην περιοχή υπήρχε περιπολικό της Άμεσης Δράσης.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι οι απατεώνες είναι συχνά ιδιαίτερα πειστικοί, με αποτέλεσμα να μπορεί να παρασυρθεί ακόμη και ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι γνωρίζει τα συγκεκριμένα τεχνάσματα.
Για τον λόγο αυτό, η ενημέρωση των πολιτών παραμένει κρίσιμη. Όπως αναφέρει, οι αρμόδιες υπηρεσίες της Αστυνομίας έχουν πραγματοποιήσει ενημερωτικές δράσεις σε σχολεία και δομές όπου φιλοξενούνται ηλικιωμένοι, προκειμένου να γνωρίζουν πώς πρέπει να αντιδρούν όταν δέχονται ύποπτα τηλεφωνήματα.
Από τη Βενιζέλου μέχρι τα Καμίνια – Η καθημερινότητα της περιπολίας
Ο κ. Λιούκας, αναφερόμενος στις περιπολίες, και συγκεκριμένα στην περιοχή από τη Βενιζέλου μέχρι τα Καμίνια, είναι μία περιοχή με αυξημένη, όπως λέει, κινητικότητα και διαφορετικές απαιτήσεις.
«Έχει δουλειά», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι υπάρχουν σημεία όπου συγκεντρώνονται ανήλικοι, αλλά και περιοχές που θεωρούνται «καβάτζες» για χρήστες ή διακινητές ναρκωτικών.
Ωστόσο, σύμφωνα με την εικόνα που έχει ο ίδιος από τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν και θετικές αλλαγές.
Ιδιαίτερα αναφέρεται στη μείωση της παρουσίας της ηρωίνης στην περιοχή, σημειώνοντας ότι «δείχνει να έχει εξαφανιστεί από την περιοχή», σε αντίθεση με την εικόνα που υπήρχε παλαιότερα.
Για έναν αστυνομικό της Άμεσης Δράσης, πάντως, κάθε βάρδια είναι διαφορετική. Οι κλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τα διαθέσιμα πληρώματα πρέπει να διαχειριστούν τον φόρτο και συχνά να μετακινηθούν γρήγορα από το ένα σημείο στο άλλο.
Και μέσα σε αυτή την καθημερινότητα, όπως προκύπτει από την αφήγηση του κ. Λιούκα, μία σωστή πληροφορία από έναν πολίτη μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Το κοινωνικό ενδιαφέρον που αλλάζει την κοινωνία
Μέσα στις δυσκολίες, υπάρχει και ένα θετικό στοιχείο που αναδεικνύεται: η μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των πολιτών.
«Παλαιότερα υπήρχε περισσότερη αδιαφορία. Σήμερα ο κόσμος ακούει κάτι και καλεί».
Ένα παράδειγμα ήταν μια γειτόνισσα που άκουσε φωνές από ένα σπίτι.
«Δεν γνώριζε τι ακριβώς συνέβαινε. Μπορεί να ήταν κάτι απλό, μπορεί όμως να ήταν κάτι σοβαρό. Δεν έμεινε αδιάφορη».
Τελικά, όπως αποδείχθηκε, δεν υπήρχε εγκληματική κατάσταση, όμως η πράξη της είχε σημασία.
«Το σημαντικό είναι ότι κάποιος ενδιαφέρθηκε».
Το 100 ως τελευταίο καταφύγιο
Παρά τον μεγάλο φόρτο και τα προβλήματα, το τηλεφωνικό κέντρο παραμένει για πολλούς ανθρώπους το σημείο όπου αισθάνονται ότι θα βρουν κάποιον να τους ακούσει.
«Υπάρχουν άνθρωποι που καλούν γιατί ξέρουν ότι κάποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο».
Αυτή η εμπιστοσύνη όμως δημιουργεί και μεγάλη ευθύνη.
«Όταν ένα τηλέφωνο χτυπά, δεν ξέρεις ποτέ τι υπάρχει στην άλλη πλευρά».
Μπορεί να είναι μια απλή ερώτηση.
Μπορεί όμως να είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε κίνδυνο.
Η μεγάλη εικόνα: Ένα σύστημα που λειτουργεί με ανθρώπους και όχι μόνο με αριθμούς
Το τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός λήψης κλήσεων.
Είναι ένα σημείο όπου καθημερινά συναντώνται ο φόβος του πολίτη, η πίεση του αστυνομικού και η ανάγκη για γρήγορες αποφάσεις.
Με περιορισμένες δυνάμεις, αυξημένες απαιτήσεις και εκατοντάδες κλήσεις, οι άνθρωποι πίσω από το 100 καλούνται κάθε ημέρα να κάνουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο:
Να ακούσουν μια άγνωστη φωνή και να καταλάβουν αν πίσω από αυτήν υπάρχει μια απλή ανάγκη ή μια ζωή που βρίσκεται σε κίνδυνο.
Όπως χαρακτηριστικά λέει:
«Κάθε τηλεφώνημα μπορεί να είναι σημαντικό. Γι’ αυτό κάθε κλήση πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα».
Γιατί πίσω από το 100 δεν υπάρχει απλώς ένα τηλεφωνικό κέντρο.
Υπάρχουν άνθρωποι.
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
