Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι όσο πιο ελεύθερο θα γίνεται το παγκόσμιο εμπόριο, τόσο μεγαλύτερη ευημερία θα απολαμβάνουν οι κοινωνίες. Το μήνυμα ήταν απλό: περισσότερος ανταγωνισμός, περισσότερες επιλογές και χαμηλότερες τιμές για τον καταναλωτή.
Για ένα διάστημα, αυτή η υπόσχεση φάνηκε να επιβεβαιώνεται. Τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φθηνότερα και οι καταναλωτές πίστεψαν ότι όλοι κέρδιζαν.
Όμως, όλοι κέρδιζαν;
Η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Καθώς η παραγωγή μεταφερόταν σε χώρες με χαμηλότερο κόστος εργασίας, η Ευρώπη άρχισε να χάνει εργοστάσια, τεχνογνωσία και χιλιάδες θέσεις εργασίας. Αυτό που δεν φαινόταν στην τιμή ενός προϊόντος ήταν το πραγματικό του κόστος.
Σήμερα, ακόμη και χώρες που υπήρξαν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης επενδύουν ξανά στη βιομηχανία τους, αναγνωρίζοντας ότι η υπερβολική εξάρτηση από τις εισαγωγές δεν αποτελεί μόνο οικονομικό, αλλά και στρατηγικό κίνδυνο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την πρόσφατη απόφασή της να επιβάλει τέλος 3 ευρώ στα μικροδέματα από ασιατικές πλατφόρμες ηλεκτρονικού εμπορίου, παραδέχεται την ανάγκη διόρθωσης του σημερινού μοντέλου της παγκοσμιοποίησης. να επιβάλει τέλος 3 ευρώ στα μικροδέματα από ασιατικές πλατφόρμες ηλεκτρονικού εμπορίου αποτελεί μία ακόμη παραδοχή ότι το σημερινό μοντέλο χρειάζεται διόρθωση. Είναι ένα θετικό βήμα, αλλά δεν αρκεί. Όπως σωστά επισημαίνουν και οι εκπρόσωποι του ελληνικού εμπορίου, ένα τέλος λίγων ευρώ δεν αποκαθιστά από μόνο του τους όρους του ανταγωνισμού ούτε αντιμετωπίζει τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων. Κι όμως, επί δεκαετίες ακολουθήσαμε το ίδιο μοντέλο, χωρίς να διαμορφώσουμε μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για την ενίσχυση της ελληνικής παραγωγής.
Δυστυχώς, και η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει να αντιμετωπίζει την παγκοσμιοποίηση με την ίδια λογική. Υποστηρίζει ένα μοντέλο ελεύθερου εμπορίου, χωρίς όμως να παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη στρατηγική που να προστατεύει και ταυτόχρονα να ενισχύει τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, τον πρωτογενή τομέα και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
Κάποιοι θα πουν ότι το πρόβλημα είναι η Temu, η Shein ή οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα. Δεν συμφωνώ. Οι επιχειρήσεις αυτές λειτουργούν μέσα στους κανόνες που διαμόρφωσαν οι ίδιες οι δυτικές οικονομίες. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτοί οι κανόνες εξακολουθούν να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και την ελληνική οικονομία.
Η απάντηση στην ακρίβεια δεν βρίσκεται μόνο στα προσωρινά μέτρα ούτε στις εισπρακτικές παρεμβάσεις. Βρίσκεται στην παραγωγή. Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα παραγωγική στρατηγική που θα στηρίζει τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, τον πρωτογενή τομέα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, θα μειώνει το κόστος παραγωγής και θα δημιουργεί πραγματικά δίκαιους όρους ανταγωνισμού.
Το δίλημμα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά της παγκοσμιοποίησης.
Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θέλουμε μια Ελλάδα που θα συνεχίσει να καταναλώνει όσα παράγουν οι άλλοι ή μια Ελλάδα που θα παράγει, θα εξάγει και θα δημιουργεί πλούτο για τους δικούς της ανθρώπους.
Γιατί μια χώρα που δεν παράγει, αργά ή γρήγορα εξαρτάται από εκείνους που παράγουν.
Και η Ελλάδα αξίζει πολύ περισσότερα από αυτό.
Δημήτριος Γ. Παλούμπης,
Πολιτικός Επιστήμονας
Πολιτευτής Αχαΐας της Ελληνικής Λύσης,
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
