Οι πολίτες πράγματι έχουν κουραστεί. Η ακρίβεια πιέζει, η στέγη έχει μετατραπεί σε δυσεπίλυτο πρόβλημα για χιλιάδες νέους ανθρώπους, η καθημερινότητα γίνεται ολοένα πιο δύσκολη και η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Αυτές οι διαπιστώσεις δεν είναι ούτε πρωτότυπες ούτε αμφισβητήσιμες. Είναι η πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία.
Εκεί όπου αρχίζουν τα ερωτήματα είναι όταν όσοι περιγράφουν αυτή την πραγματικότητα εμφανίζονται ως επικριτές ενός πολιτικού συστήματος, του οποίου οι ίδιοι αποτελούν χαρακτηριστικό προϊόν.
Η εύκολη πλευρά της πολιτικής είναι η διαπίστωση. Η δύσκολη είναι η συνέπεια.
Είναι εύκολο να γράφεις ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τις μετακινήσεις στελεχών, για τις εσωκομματικές συγκρούσεις και για τα πολιτικά παρασκήνια. Είναι εύκολο να υποστηρίζεις ότι η κοινωνία ζητά λύσεις και όχι πολιτική για την πολιτική.
Το δύσκολο είναι να έχεις μια δημόσια διαδρομή που να επιβεβαιώνει αυτά που λες.
Γιατί η αξιοπιστία δεν χτίζεται με άρθρα περί αξιοπιστίας. Χτίζεται μέσα από τη σταθερότητα των θέσεων, τη συνέπεια των επιλογών και την παρουσία δίπλα στην κοινωνία όταν τα φώτα της δημοσιότητας είναι σβηστά.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης πολιτικής ζωής είναι ακριβώς αυτό που πολλοί καταγγέλλουν: η μετατροπή της πολιτικής σε προσωπική διαδρομή διαρκούς αναζήτησης ρόλων, τίτλων και ευκαιριών προβολής.
Οι κομματικές ταμπέλες αλλάζουν, οι πολιτικές στέγες εναλλάσσονται, οι συμμαχίες αναδιαμορφώνονται. Εκείνο που συχνά μένει σταθερό είναι η φιλοδοξία της προσωπικής παρουσίας στο προσκήνιο.
Και τότε δημιουργείται ένα παράδοξο.
Οι ίδιοι άνθρωποι που καταγγέλλουν την απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αυτή η απομάκρυνση οφείλεται ακριβώς σε τέτοιες συμπεριφορές.
Ο πολίτης δεν απογοητεύεται επειδή διαβάζει λίγα πολιτικά άρθρα. Απογοητεύεται επειδή ακούει τα ίδια λόγια από διαφορετικά πρόσωπα επί χρόνια, χωρίς να βλέπει αντίστοιχη συνέπεια στις πράξεις.
Γι’ αυτό και η αναφορά στην ανάγκη ενός «νέου πολιτικού αφηγήματος» ακούγεται συχνά κενή περιεχομένου. Η Ελλάδα δεν πάσχει από έλλειψη αφηγημάτων. Πάσχει από έλλειψη αξιοπιστίας.
Δεν χρειάζονται περισσότερες διακηρύξεις για την κοινωνική ενσυναίσθηση. Χρειάζονται άνθρωποι που να την αποδεικνύουν στην πράξη.
Δεν χρειάζονται περισσότερες αναλύσεις για την κρίση εμπιστοσύνης. Χρειάζονται πολιτικές διαδρομές που να εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Δεν χρειάζονται περισσότερα κείμενα για τη σοβαρότητα. Χρειάζονται παραδείγματα σοβαρότητας.
Η κοινωνία έχει πλέον αναπτύξει ισχυρά αντανακλαστικά απέναντι στον πολιτικό λόγο που δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη διαδρομή. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζει με ολοένα μεγαλύτερη δυσπιστία όσους εμφανίζονται ως σχολιαστές των παθογενειών του πολιτικού συστήματος, ενώ ταυτόχρονα ενσαρκώνουν πολλές από αυτές.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι αλλάζουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Το πρόβλημα είναι όταν αλλάζουν διαρκώς οι πολιτικές ταυτότητες, οι ρόλοι και οι σημαίες, ενώ παραμένει αμετάβλητος ο βασικός στόχος: η προσωπική πολιτική επιβίωση και προβολή.
Οι πολίτες πράγματι ζητούν λύσεις. Ζητούν όμως και κάτι ακόμη: να μπορούν να πιστέψουν αυτούς που τις προτείνουν.
Και αυτό δεν κερδίζεται με άρθρα, τίτλους ή δημόσιες παρεμβάσεις. Κερδίζεται με μια πορεία που να αποδεικνύει ότι η πολιτική είναι προσφορά προς την κοινωνία και όχι μια αδιάκοπη αναζήτηση του επόμενου πολιτικού σταθμού.
Βιβή Παπατσώρη
Οικονομολόγου – Στατιστικολόγου
Master in Accounting in the Modern Management Environment
Δ/ντριας Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών ΣΥΔΙΣΑ Ν. Αχαϊας
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
