Ο Τραμπ δεν «μεταφράζεται» γλωσσικά σε τραμπούκος. Μεταφράζεται όμως πολιτικά. Όχι ως ύβρις, αλλά ως περιγραφή μεθόδου.
Όταν ο ηγέτης της ισχυρότερης χώρας του κόσμου απευθύνεται σε Ευρωπαίους συμμάχους απαξιωτικά, τους χαρακτηρίζει ανίκανους ή «λίγους» και αμφισβητεί τη χρησιμότητά τους, δεν ασκεί διπλωματία. Ασκεί πίεση μέσω εξευτελισμού. Αυτό είναι τραμπουκισμός με κουστούμι. Όταν απειλεί χώρα του ΝΑΤΟ ότι επιθυμεί έδαφός της — όπως τη Γροιλανδία — και στη συνέχεια, μπροστά στη ψύχραιμη ευρωπαϊκή αντίδραση, «στρίβει» λέγοντας ότι μπορούμε να τα βρούμε, δεν αναδιπλώνεται από ρεαλισμό. Υποχωρεί επειδή το μπρα ντε φερ δεν απέδωσε. Κλασική συμπεριφορά νταή: δοκιμάζω όρια, τραβώ σχοινί, κάνω πίσω αν δεν σπάσει.
Η πολιτική Τραμπ δεν βασίζεται στο διεθνές δίκαιο ούτε στη συλλογική ασφάλεια. Βασίζεται στη λογική: ο ισχυρός ζητά ό,τι θέλει και ο αδύναμος δίνει ό,τι πρέπει. Αυτό δεν είναι συμμαχία. Είναι ιεραρχία φόβου. Το ΝΑΤΟ, όμως, δεν είναι εταιρεία προστασίας ούτε μπλοκ υποτελών. Χρειάζεται και Αμερικανούς και Ευρωπαίους. Ναι, η Ευρώπη οφείλει να πληρώσει περισσότερα για την άμυνά της. Όχι όμως να φορτωθεί τα βάρη πολέμων που της αποδίδονται εκ των υστέρων ως προϊόντα «ανόητων» Αμερικανών προέδρων και «άφρονων» Ευρωπαίων. Αυτό δεν είναι κριτική· είναι ιστορική προσβολή.
Ο Τραμπ δεν έχει το δικαίωμα να υβρίζει το παρελθόν της Αμερικής ούτε το παρόν της Ευρώπης. Γιατί αυτά τα παρελθόντα — με όλα τους τα λάθη — οικοδόμησαν τη μεταπολεμική τάξη που έκανε και τις ΗΠΑ υπερδύναμη. Και κάτι αλλάζει.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: ΤΡΑΜΠ
Οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να συνέρχονται.
Το μήνυμα του Καναδού πρωθυπουργού στο Νταβός δεν ήταν ρητορική. Ήταν προειδοποίηση: μπαίνουμε σε εποχή όπου δεν κυριαρχεί το δίκαιο, αλλά το δίκαιο του ισχυρού. Και όταν το δίκαιο υποχωρεί μπροστά στη δύναμη, τότε η ισχύς δεν είναι πια εγγύηση ασφάλειας — είναι απειλή για όλους.
Αλέξης Καρβουντζής
Ηλεκτρολόγος ΤΕΙ ΠΑΤΡΑΣ
