Από πολλές 10ετίες πριν , λόγω της Καλαβρυτινής καταγωγής των γονέων μου , έκανα κάθε καλοκαίρι την διαδρομή Διακοπτό – Καλάβρυτα με τον Oδοντωτό. Ήταν το πιο όμορφο κομμάτι ενός πολύωρου ταξιδιού που κατέληγε στα νότια του νομού στην Κλειτορία .
Η άγρια ομορφιά του φαραγγιού , οι εντυπωσιακές γέφυρες, η εναλλασσόμενη ροή του Βουραικού και από τις δύο πλευρές του τρένου, τα τούνελς ή «γαλαρίες» όπως τις λέγαμε , η οδοντωτή γραμμή , η όμορφη κοιλάδα μετά την Ζαχλωρού προς τα Καλάβρυτα είναι νοσταλγικές εικόνες που δεν φεύγουν ποτέ από την σκέψη μου.
Το τραινάκι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα μέσο συγκοινωνίας αφού συνέδεε δύο κόσμους και έφερνε από τότε πολλούς επισκέπτες.
Με τα χρόνια εξελίχθηκε σε τοπόσημο του Διακοπτού και της ευρύτερης περιοχής, άλλωστε συμπεριλαμβανόταν στο λογότυπο του πρώην Δήμου του.
Θυμάμαι παλαιά αναγνωστικά του Δημοτικού που περιείχαν ξεχωριστό κεφάλαιο που αφορούσε ταξίδι μέσω του οδοντωτού .
Αντίθετα δεν θυμάμαι , ούτε είχα ακούσει ποτέ για κάποιο ατύχημα.
Οι οικονομικοί εγκέφαλοι των Βρυξελλών , έκριναν ότι με αυτό τον τρόπο θα εξυγιάνουν τον ΟΣΕ , αφού η πώληση του αποτέλεσε δέσμευση του τρίτου μνημονίου.
Τελικά η εξυγίανση του ΟΣΕ δεν ήρθε ποτέ.
Αντίθετα ασθένησε το κομμάτι του τουρισμού και του πολιτισμού που παραγόταν από την λειτουργία του οδοντωτού.
Κι επειδή η ιδιωτικοποίηση δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον τουρισμό ούτε για τον πολιτισμό και φυσικά ούτε για τον άνθρωπο παρά μόνο για τα κέρδη, αποφασίστηκε από την εταιρεία η αναστολή των δρομολογίων του οδοντωτού επ αόριστον.
Οι λύσεις πάντα θα υπάρχουν , αρκεί να υπάρχει ξεκαθαρη και εκφρασμένη με επίτασση πολιτική βούληση.
Με οργάνωση , συντονισμό φορέων, ολιστικό σχέδιο , άμεση χρηματοδότηση έργων υποδομής και ασφάλειας.
Γιατί το τραινάκι είναι κάτι παραπάνω από μέσον συγκοινωνίας.
Είναι ποιότητα ζωής.
Γιώργος Ρούσσος
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΑΙΓΙΟ
