Οι αναφορές για προσφυγή σε μηνύσεις από τον Δήμο Καλαβρύτων απέναντι στον ΟΣΕ για την αναστολή λειτουργίας του Οδοντωτού Σιδηρόδρομου Διακοπτού–Καλαβρύτων μοιάζει περισσότερο με μια ύστατη αμυντική κίνηση παρά με μια στρατηγική που μπορεί πραγματικά να επαναφέρει σύντομα το τραίνο στις ράγες. Και αυτό γιατί έρχεται στο τέλος μιας μακράς περιόδου κατά την οποία το ζήτημα αντιμετωπίστηκε μάλλον υποτονικά, παρά με τη σοβαρότητα που άρμοζε σε μια υποδομή τόσο κρίσιμη για την περιοχή.
Ο οδοντωτός, που διασχίζει το Φαράγγι του Βουραϊκού και αποτελεί εδώ και 130 χρόνια ένα από τα πιο εμβληματικά στοιχεία της ταυτότητας των Καλαβρύτων, βρέθηκε επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια αντιμέτωπος με διακοπές δρομολογίων, τεχνικά προβλήματα και προειδοποιήσεις για ζητήματα ασφάλειας.
Παρ’ όλα αυτά, από την πλευρά της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν υπήρξε η έγκαιρη, συστηματική και επίμονη πίεση που θα μπορούσε να μετατρέψει, ΤΌΤΕ,το θέμα αυτό σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, ΕΘΝΙΚΟ ζήτημα, πριν φτάσει στο σημερινό αδιέξοδο.
Αντίθετα, φαίνεται να κυριάρχησε μια στάση σχετικής αδράνειας:
υποεκτίμηση της σοβαρότητας των επαναλαμβανόμενων διακοπών,
εύκολη αποδοχή προφορικών πολιτικών διαβεβαιώσεων ότι «τα έργα θα γίνουν»,
και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και αναπαραγωγή του αφηγήματος περί επικινδυνότητας, το οποίο τελικά λειτούργησε ως επιχείρημα για όσους επιθυμούσαν την αναστολή λειτουργίας.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: ΑΡΘΡΟ
Με αυτή την έννοια, η πιθανή σημερινή επιλογή της δικαστικής οδού μοιάζει περισσότερο με καθυστερημένη αντίδραση παρά με αποφασιστική πρωτοβουλία. Οι δικαστικές διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δύσκολα θα δώσουν την άμεση λύση που έχει ανάγκη η τοπική οικονομία.
Επιπλέον, δημιουργείται η εντύπωση ότι η μάχη ξεκινά όταν το πρόβλημα έχει ήδη κριθεί σε μεγάλο βαθμό σε διοικητικό και πολιτικό επίπεδο.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν η απόφαση του ΟΣΕ ήταν σωστή ή λανθασμένη. Ήταν λανθασμένη !!! Το ερώτημα είναι γιατί η τοπική πλευρά δεν αντέδρασε νωρίτερα, πιο δυναμικά και πιο συστηματικά, όταν τα σημάδια της κρίσης ήταν ήδη ορατά. Γιατί σε υποδομές που συνδέονται άμεσα με την οικονομική ζωή μιας πόλης, η πολιτική επαγρύπνηση δεν μπορεί να ενεργοποιείται μόνο όταν φτάνουμε στο σημείο της πλήρους διακοπής.
Έτσι, οι μηνύσεις μπορεί να λειτουργούν σήμερα ως πολιτικό μήνυμα ότι «η πόλη αντιδρά». Όμως δύσκολα μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι η αντίδραση αυτή έρχεται μάλλον αργά.
Και για έναν σιδηρόδρομο με τόσο βαθιά ιστορική και οικονομική σημασία για τα Καλάβρυτα, το τίμημα αυτής της καθυστέρησης μπορεί να αποδειχθεί βαρύ.
Θόδωρος Παπαδόπουλος
ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ
