Τα συνέδρια μεταπολεμικά αποτελούσαν μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία για τα κόμματα. Μάλιστα τα λεγόμενα προοδευτικά-επηρεασμένα από τα κομμουνιστικά- στα τακτικά τους συνέδρια έβρισκαν την ευκαιρία να επανασυστηθούν στην κοινωνία ταξικά και ιδεολογικά.
Μετά όμως και το “τέλος της Ιστορίας” του 1989 και την κατάρρευση των ιδεολογικών διαχωριστικών γραμμών, τα συνέδρια εξελίχθηκαν σε εφαρμοστικές φιέστες προειλημμένων αποφάσεων. Ενίοτε δε και ενός ιδιότυπου “ζεστάματος της μηχανής” ενόψει κάποιας επερχόμενης εκλογικής διαδικασίας.
Το ΠΑΣΟΚ ειδικότερα, εισάγοντας το ελληνικό κοινό σε τόσο πρωτόγνωρα μαζικές διαδικασίες μεταπολιτευτικά, κυριολεκτικά διέπρεψε. Από την μια με την ομιλία 3μιση ωρών α λα Φιντέλ του Ανδρέα το Μάιο του 1984, την σφοδρή σύγκρουση του Πεντελικού το 1990, τις στιγμές έντονης συγκίνησης το 1994 και το 1996 ως κύκνεια άσματα των Γεννηματά και Παπανδρέου αντιστοίχως κι από την άλλη με το συνέδριο- εξπρές του 2004 για την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην Νίκαια και το “εργαστήρι δημοκρατίας” του 2008, μετά την μάχη για την προεδρία του 2007 που δοκίμασε υπαρξιακά το ΠΑΣΟΚ. Παραφράζοντας -όπως και στον τίτλο τον Διονύση Σαββόπουλο- οι αναστεναγμοί του πάλαι ποτέ κραταιού κινήματος, εξέφραζαν τις αποφασιστικές στροφές στην πορεία της ελληνικής κοινωνίας.
Έτσι και σήμερα λοιπόν οδηγεί τα μέλη του στην εκλογή συνέδρων εν μέσω εσωτερικών ψιθύρων, διαγραφών και κλασικής πασοκικής γκρίνιας. Σημάδια “ζεστάματος της πασοκικής μηχανής” που στερημένη από την μακρόχρονη απουσία διαχείρισης της εξουσίας, θέλει να φωνάξει πως ειναι εδώ δυναμικά παρούσα.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: ΠΑΣΟΚ
Απόδειξη η μαζική συμμετοχή μεσαίων και χαμηλών στελεχών του ανά την Ελλάδα, που θέτουν τους εαυτούς τους στην κρίση των συντρόφων τους επικαλούμενοι κοινές “αρχές και αξίες”. Βέβαια για το αν είναι κάποιος εξ αυτών υπέρ της “αυτόνομης πορείας” ή της “πολιτικής ηρεμίας” ή της “προοδευτικής διακυβέρνησης”, ουδείς γνωρίζει. Αλλά και τι σημασία έχει;
Και είναι πραγματικά απορίας άξιο κατά πόσο όλη αυτή μαχητικότητα των “συντρόφων” δεν έχει μεταφραστεί ακόμα σε πολιτική κυριαρχία. Κάρτες ιλουστρασιόν, κομμωτήρια και επιστράτευση του photo shop την ώρα που ο Μητσοτάκης μοιάζει να σχεδιάζει ακώλυτα και τρίτη τετραετία.
Σημάδια των καιρών.
Και ο καιρός θα δείξει. Άλλους θα δικαιώσει κι άλλους θα διαψεύσει.
Διονύσης Γ. Γράψας
ιστορικός
