Το σπήλαιο, όπως μας αναφέρει η αρχαιολόγος κα Ντόρα Κατσωνοπούλου, ταυτίζεται με το μαντείο του Ηρακλή που αναφέρει ο Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) μεταξύ των αρχαίων Αχαϊκών πόλεων Βούρα και Ελίκη, σε απόσταση 5,5 χιλ. νοτιοανατολικά της Ελίκης.
Σύμφωνα με τις περιγραφές του, στο εσωτερικό του σπηλαίου υπήρχε άγαλμα του Ηρακλή μπροστά στο οποίο οι πιστοί έπαιρναν χρησμό ρίχνοντας αστραγάλους και ερμηνεύοντας τους συνδυασμούς τους σε πίνακα.
Η θέση περιλαμβάνει τρία επίπεδα μέσα στο κροκαλοπαγή βράχο που αρμόζουν στη λειτουργία αρχαίου αγροτικού ιερού.
Ο κατώτερος θάλαμος στο επίπεδο της εισόδου (φωτογραφία) φέρει κόγχες και υπολείμματα χριστιανικών τοιχογραφιών που υποδηλώνουν τη μεταγενέστερη χρήση του σπηλαίου ως εκκλησία.
Το δεύτερο και τρίτο επίπεδο έχουν επίσης ανοίγματα στη βόρεια πλευρά του βράχου. Η επικοινωνία του με τον κατώτερο θάλαμο γινόταν πιθανότατα με ξύλινη σκάλα αλλά και μέσω λαξευτών σκαλοπατιών που είναι ορατά μέχρι σήμερα.
Στο εξωτερικό του σπηλαίου και αριστερά της εισόδου διακρίνονται σειρές οπών σε οριζόντια διάταξη, που πιθανόν δηλώνουν την πρόσφυση δοκών για τη στήριξη στέγης.
