Το δίλημμα της κονιορτοποίησης, η ασύμμετρη απάντηση

Με έλκουν και συνεχώς πιέζουν το νου μου να τα αποκαλύψω αυτά που παραμένουν αφανή στην επικοινωνία με τους άλλους. Εξέχουσα θέση κατέχει η αντίδραση του δυναμικού ανθρώπου στην εκδηλούμενη άμεση ή καλυμμένη προσβολή που θα δεχθεί ενώπιον τρίτων από κάποιον ανόητο ή κατά φαντασίωσή του ευφυή. Και ναι μεν μια τέτοια περίπτωση κονιορτοποίησης όταν παρουσιαστεί άπαξ, λόγω ανοησίας, κακού χιούμορ, ή αφέλειας από κάποιον που δεν είναι εκ προθέσεως εχθρικός απέναντί σου, μπορεί να αγνοηθεί και να συγχωρεθεί, αλλά δεν είναι αυτή που με απασχολεί εδώ.

Εδώ θα ασχοληθώ με την περίπτωση της συνύπαρξης σταθερά με άτομα που δεν μπορείς να αποφύγεις, υποχρεούσαι να εμπλακείς σε συζητήσεις ή συνεργασίες και τα οποία καταφανώς δεν σε συμπαθούν, σε φθονούν και γενικά δεν χάνουν ευκαιρία να χύνουν δηλητήριο. Βεβαίως και το έχεις αντιληφθεί και μη θέλοντας να το δείξεις διατηρείς μαζί τους μια ασφαλή απόσταση σε μια «ατμόσφαιρα» ουδέτερης και ευγενώς ανεκτικής στάσης.

Ερχονται όμως στιγμές, ιδιαίτερα όταν έχουν πάρει θάρρος λόγω της στωικότητάς σου, που μπροστά σε τρίτους όταν εσύ μιλάς, θέλουν να δείξουν την εξυπνάδα τους, την τσαχπινιά τους, το χιούμορ τους και να σε αδειάσουν με ένα τρόπο που υποτίθεται ότι εσύ θα βρεις χαριτωμένο, δήθεν για να συμβάλλουν στο χτίσιμο μιας οικειότητας, ενώ εσύ καταλαβαίνεις ότι προσπαθούν να σε μειώσουν υπό την προβιά του πειράγματος. Αν το ανέχεσαι αυτό συνέχεια τους έχεις πλέον παραχωρήσει το ελευθέρας να σε θεωρούν του χεριού τους και να σε αποδομούν στα μάτια των τρίτων.

Μη νομίσετε ότι είναι μια εύκολα αντιμετωπίσιμη κατάσταση. Το να αγνοείς τα καρφιά τους είναι μια λύση που δεν θα τους συμμορφώσει μεν ποτέ, αλλά από την άλλη, διατηρεί σε ένα ανεκτό επίπεδο την υποχρεωτική συνύπαρξη μαζί τους. Ετσι επιτυγχάνεις μεν την ηρεμία αλλά όχι τον αυτοσεβασμό σου ή τη διατήρηση του κύρους σου σε τρίτους.

Σε τέτοιους ανθρώπους (και το έχω κάνει) αξίζει να αντιδράσεις με ένα σαρωτικό απρόσμενο ξεμπρόστιασμα και ασύμμετρο «μαστίγωμα» στο σαμποτάζ που σου κάνουν.

Μιλάς ας πούμε σοβαρά για ένα πολιτικό θέμα σε μια ομήγυρη όπου σε παρακολουθούν με ενδιαφέρον. Ο τοξικός κρυφός εχθρός σου ζηλεύοντας την προσοχή που κερδίζεις πετάγεται χωρίς λόγο και ευφυολογώντας δήθεν οικεία σε διακόπτει με κάτι σαν: «…τα σκεφτόσουν άραγε αυτά πριν μπεις στο πανεπιστήμιο και σε συντηρούσαν οι γονείς σου; …» ή «… αυτά τα πίστευες πριν γίνεις καθηγητής, ή αφού έγινες;…» ή «… εγώ σε θυμάμαι ροκά με μαλλιά και μούσια …». Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Μια τέτοια παρέμβασή του σε μειώνει στα μάτια των άλλων και αυτός είναι ο σκοπός του.

μια φορά και ποντάροντας στην πραότητά σου θα το κάνει στο μέλλον ξανά και ξανά.

Αν όμως ακούγοντάς τον, κάνεις μια στάση στο λόγο σου, αφήσεις να κυριαρχήσει μια σιωπή 3 δευτερολέπτων και στρεφόμενος με παγωμένο σταθερό βλέμμα προς αυτόν λέγοντάς του με αργή φωνή: «ΤΙ ΑΣΧΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕΣ ΤΩΡΑ; ΒΛΕΠΕΙΣ ΟΤΙ ΜΙΛΩ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ. ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ; ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΕΣΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΣΟ ΜΕ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΣ; ΩΣ ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΣΟΥ;», τότε φίλε μου διέβης τον Ρουβίκωνα και δεν υπάρχει επιστροφή.

Σας βεβαιώ ότι μια τέτοια αντίδρασή σου θα τον κονιορτοποιήσει ολοκληρωτικά και θα τον ρεζιλέψει. Δεν έχει σημασία ακόμα και μια προσποιητή συγνώμη του. Η σχέση σας έχει τελειώσει και επίσημα πλέον. Θα φύγει από τη ζωή σου και δεν θα τον ξαναδείς. Δική του υπαιτιότητα βεβαίως αλλά αυτό είναι ένα τίμημα που έπρεπε να πληρώσει και που δεν φαντάζονταν ότι θα τον υποχρέωνες ποτέ να καταβάλλει. Αν μπορείς να το δεχτείς αυτό πολύ καλά έπραξες. Αν σου πέφτει όμως βαρύ ή τον λυπάσαι τότε θα τον υφίστασαι συνεχώς.