Να τρέμει το κράτος, να κλείνουν οι δρόμοι
Να τρέμει όποιος χέρι τολμά και σηκώνει
Μας παίρνουν με βία, την ξεγνοιασιά
Μας φύτεψαν φόβο, μα φυτρώσαν φτερά
Και κάθε λεπτό σχεδόν κάθε μέρα
Θρηνούμε μια κόρη αδερφή και μητέρα
Μέσα σε μια νύχτα μας εξαφανίζουν
Συνένοχος είναι όποιος σιωπά, σα μας αφανίζουν
Για εκείνες τις νύχτες που γύριζα μονη
Στη θέα μιας μορφής το αίμα μου να παγώνει
Για ολα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά
Γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά
Δικαίωμα δεν έχεις στο σώμα μου επάνω,
Δε σου πέφτει λόγος πού πάω και τι κάνω
Δεν είναι αγάπη ο πόνος κι η βία
Όλες απαντάμε, αν αγγίξεις μία
Κι αν δε το κατάλαβες τούτοι οι στίχοι
Φωνάζουν πως βρίσκομαι εδώ από τύχη
Με οργή τραγουδάω ακούστε με όλοι
Στο σπίτι αν δεν έρθω κάψτε την πόλη
Στίχοι από ένα τραγούδι που κυκλοφορεί ευρέως το τελευταίο διάστημα όσον αφορά τη βία κατά των γυναικών και καλά κάνει!
Όμορφο τραγούδι. Το έχω ακούσει πολλές φορές, ξανά και ξανά. Έχει συγκινητική μελωδία και στίχους που με αγγίζουν, δυστυχώς, μιας και έχω τύχει θύμα βίας και κακοποίησης στην πολύ πρώιμη ενήλικη ζωή μου.
Παρόλα αυτά, ενώ το ακούω στίχο στίχο διαφωνώ με το κλείσιμο… “Κάψτε την πόλη”
Η βία απέναντι στη βία!
Ο πόνος απέναντι στον πόνο.
Η καταστροφή απέναντι στην καταστροφή.
Ως λύση… ίσως;
Από εμένα είναι όχι!
Και μιας και βρισκόμαστε εν καιρώ πολέμου, κανείς ποτέ δεν νίκησε κανέναν με τα ίδια όπλα!
Δεν πρέπει να “καεί αυτή η “πόλη”” για να αλλάξει κάτι. Παρότι έχουμε μυθολογικά και αποκρυφιστικά “αποδεδειγμένα” την στάχτη να γεννάει ζωή, εδώ θα διαφωνήσω.
Δεν χρειάζεται να καταστρέψεις κάτι για να το κερδίσεις. Και να σου πω και κάτι. Μπορεί το “κερδίσεις” να μην είναι ο δόκιμος όρος. Να το αλλάξεις, καλύτερα. Προς το καλύτερο. Προς το ευδοκιμείν και ευζην… για όλους.
Πριν καταστρέψεις κάτι που σε ενοχλεί βέλτιστο εστί να προσπαθήσεις να το αλλάξεις προς όφελος όλων! Πάντα υπάρχει τρόπος έαν θέλουμε να τον βρούμε…
Ημέρα της γυναίκας και δεν αισθάνομαι κάτι. Δεν νιώθω τίποτα ξεχωριστό λόγω της ημέρας.
Ούτε να αγωνιστώ ούτε να προσπαθήσω. Αναγνωρίζω και εκτιμώ βαθιά τους πολυετείς αγώνες άλλων προγενέστερων γυναικών για την θέση μου σήμερα αλλά δεν είμαι σε θέση να τις νιώσω.
Είναι τιμή να μπορείς να νιώσεις κάτι τέτοιο και δεν την έχω κερδίσει εγώ. Την βρήκα έτοιμη από εκείνες!
Ήμουν τυχερή στην ζωή μου. Ήμουν έξυπνη, όμορφη, δραστήρια, είχα αποδοχή σε γενικές γραμμές και από όπου δεν είχα ήταν δυστυχώς στην πλειοψηφία γυναίκες ή άντρες που γνώριζαν εκ προοιμίου πως δεν θα με “κατακτήσουν” γιατί δεν θα συνεννοηθούμε…
Πλην της βίας που δέχτηκα όπως προείπα σε νεαρά ηλικά δεν μπορώ να πω πως γενικά ως γυναίκα και με βιτρίνα το φύλο μου, όπως είναι, είχα προβλήματα στην ζωή μου. Άντρες είναι οι καλύτεροι μου και πιο πιστοί φίλοι και ανταποδίδω σαν άντρας!!!
Ουπς!!! Εδώ είναι, το βρήκαμε το πρόβλημα…Εν έτει 2000 και ενώ ήμουν σαν τα κρύα τα νερά έχω πει σε άντρα που με φλέρταρε ότι ήθελα να ήμουν άντρας. Γιατί η συμπεριφορά και η σκέψη μου και ο τρόπος ζωής μου (μέχρι σήμερα!!!!) με αυτόν ενός άντρα μοιάζουν.
“Θες να μου πεις πως αυτό το άγαλμα που βλέπω μπροστά μου είναι λάθος της φύσης;;” μου είχε απαντήσει γελώντας ο φίλος μου (ήμουν κομματάκι όμορφη και γυμνασμένη)
Τότε νόμιζα πως ήταν. Πως κάτι είχε πάει στραβά. Και ενώ κανείς ποτέ δεν με είχε ενοχλήσει εγώ έλεγα στον εαυτό μου πως πρέπει να είναι αντράκι και να φοράει παντελόνια αν θέλει να είναι εντάξει στην ζωή αυτή.
Και εκεί κάπου συνεχίζεται το πρόβλημα.. Γιατί πρέπει να είμαι “αντράκι” και να “φοράω παντελόνια” για να είμαι εντάξει στην ζωή αυτή;
Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν είμαι σε θέση να απαντήσω αυτό το ερώτημα. Είναι κάτι που συμβαίνει, είναι κάτι που λέμε, είναι κάτι που γίνεται… Οι ίδιες οι γυναίκες μόνες μας λέμε “σαν άντρας” όταν θέλουμε να πούμε πως κάτι πολύ δύσκολο κάναμε σωστά… γιατί;
Τα στερεότυπα εκατοντάδων χρόνων δεν αλλάζουν σε μια μέρα ούτε σε μια δεκαετία. Δεν αλλάζουν με ένα νόμο και ένα άρθρο δυστυχώς. Θέλω να είμαι πραγματίστρια. Αλλά ο πραγματισμός μου τις περισσότερες φορές με κάνει να ξεχνάω να είμαι οραματίστρια…Και λυπάμαι για αυτό…
Γιατί ονειρεύομαι να μην χρειάζεται να πεις “αυτή είναι αντράκι” για να παραδεχτείς το σθένος της, ούτε “φοράει παντελόνια” για να παραδεχτείς την ειλικρίνειά της.
Θέλω να φοράω τα φουστάνια μου και να είμαι δυνατή και ντόμπρα. Προσωπικά φοράω πάντα φουστάνια γιατί έχω ωραίες γάμπες και είναι ότι μου απέμεινε από την μέση ηλικία. Δεν φοράω ποτέ παντελόνια.
Αλλά ξέρω πολλούς που θα ήθελαν να κρυφτούν κάτω από τα φουστάνια μου…
Και δεν το λέω υποτιμητικά… το λέω πραγματιστικά…
Στην τελική όλοι μια ζεστασιά γυρεύουν…
Πάντα μια γυναίκα είναι από πίσω… Μια γυναίκα είναι πίσω… Κρατάει τα πάντα δυνατά! Κρατάει τα πάντα ζωντανά!
Αυτή φέρνει στην ζωή, αυτή ξέρει να συνεχίζει την ζωή!
Και τότε το πίσω, είναι μπροστά! Εξαρτάται από που το βλέπει κανείς…
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες, πρώτα στις αγαπημένες μου φίλες που είναι φίλες ζωής, ότι και αν έχει συμβεί (τα βρίσκουμε να ξέρετε στο τέλος). Δύναμη, κουράγιο!
Και αφήστε τα παντελόνια για τους άντρες. Ας ελπίσουμε να ξέρουν γιατί τα φοράνε, δικός τους λογαριασμός.
Φόρα το φουστάνι σου και βάλε από κάτω όσους χρειάζονται προστασία, φροντίδα και αγάπη.
Και μετά περήφανα προχώρα με αυτό με τα τακούνια ή τα σνίκερς σου στο μονοπάτι της ζωής. Μπορείς.
Και με εκείνον και χωρίς…
Μαρία Κακαβάνη
πρ. ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΧΑΙΑΣ ΠΑΣΟΚ
