Σας ανεχθήκαμε συγκαταβατικά.
Εκάμαμε συνθήκη μεθ’ υμών χωρίς να καταλάβουμε ότι σταυρώνατε τα δάχτυλα με το χέρι που δεν υπέγραφε
Υπογράψατε με αόρατο μελάνι το λευκό συγχωροχάρτι που σας δώσαμε. Καθιερώσατε γιορτές μίσους καθώς εμείς σβήναμε τα τρισάγια μνήμης.
Παντού μόνο οι δικές σας κραυγές ακούγονταν. Ολοι οι άμβωνες κηρυγμάτων κατελήφθησαν από εσάς. Αλώσατε πανεπιστήμια και κράτος με εγκάθετους ερπετοειδούς αριστερού εγκεφάλου. Μάθαμε να στεκόμαστε μουδιασμένοι από το άγριο βλέμμα σας. Τύψεις και ενοχές εμφυτεύθηκαν, αριστοτεχνικά από εσάς και βλακωδώς από εμάς, στην ταραγμένη μας ψυχή.
Μας φλομώσατε με συνεχή προπαγάνδα ιδεολογικών αφηγημάτων που σας αυτοδικαιώνουν μέσω ιστορικής αναδρομικότητας.
Κουνάτε στη μούρη μας εξοφλητέα γραμμάτια που τα τυπώσατε μετά τη χρεωκοπία σας. Καταστρέψατε τα βλαστάρια μας φορώντας τους τοξικά πουκάμισα. Παιανίζετε θούριους για μια Γη που εσείς ερημώσατε. Απομυζάτε ηδονικά και αχόρταγα κάθε χυμό στο αμπέλι που γλεντοκοπάτε.
Και παρόλο που λίγα σας λέω, αδηφάγοι καθώς είστε, ξεχυθήκατε τώρα σαν Σικελικός Εσπερινός με φωτογραφικά πλακάτ 200 τραγικών ανθρώπων να μας θυμήσετε ότι τάχα δικαιούστε, λόγω αποκλειστικής πρακτόρευσης, την ιστορία.
Ξέρω όμως γιατί το κάνετε. Κάπου βαθιά μέσα σας, στις βαθύτερες πτυχώσεις του εγκεφάλου σας ασφυκτιά να ελευθερωθεί ένα ανυπότακτο παράσιτο μετάνοιας που σας τρομάζει ότι έτσι και δει το φως θα πρέπει να αρχίσετε μια νέα ζωή μαζεύοντας τα ερείπιά σας, αυτά μέσα στα οποία μάθατε να ζείτε.
Γιώργος Χότος
Ομ. καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
