Σχετικά με την πρόσκληση από τον δήμο για βράβευση μου με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αδέσποτων…
Η φροντίδα των αδέσποτων,αυτών των σιωπηλών ψυχών που δεν έχουν φωνή δεν είναι απλώς μια πράξη καλοσύνης. Είναι ευθύνη. Είναι πολιτισμός. Είναι ο τρόπος που δείχνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε ως κοινωνία.
Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα (και είναι πολλά χρόνια πριν ασχοληθώ με τα κοινά)δεν περίμενα καμία ανταμοιβή κανένα βραβείο καμία ανταπόδοση.Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός όλων των εθελοντών,πώς θα καταφέρουν να σώσουν και να βοηθήσουν περισσότερα αδέσποτα. Κάθε βλέμμα τους κρύβει μια ιστορία. Κάθε εγκατάλειψη μια ανάγκη για αγάπη. Και όμως, παρά τα όσα έχουν περάσει, συνεχίζουν να εμπιστεύονται τον άνθρωπο. Αυτό από μόνο του είναι ένα μάθημα για εμάς τους ανθρώπους . Αυτή η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν η αγκαλιά τους και η άδολη αγάπη τους είναι το καλύτερο βραβείο για εμένα.
Εξάλλου ακόμα και αν δεχόμουν κάποιας μορφής βραβείο δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν από ανθρώπους που αντί να διευκολύνουν το έργο μου μου βάζουν εμπόδια. Όταν ζήτησα βοήθεια και ηθική στήριξη έλαβα άρνηση. Γι’ αυτό, θεωρώ πως ένα βραβείο χωρίς έμπρακτη βοήθεια χάνει το νόημά του.Επιλέγω λοιπόν, να μην το αποδεχτώ — όχι από αχαριστία, αλλά από ανάγκη για ειλικρίνεια και συνέπεια με όσα πρεσβεύω.
Παρασκευάς Σπυρόπουλος
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
