Υπήρχες πριν από τη λέξη «ελευθερία».
Ήσουν η πρώτη αλήθεια αυτή που δεν χρειαζόταν απόδειξη, γιατί ήταν γραμμένη στο σώμα του κόσμου με μελάνι που κανείς δεν διάβασε σωστά.
Έσπερνες, γεννούσες, έθαβες, ξανάσπερνες κι η Ιστορία σε αποκαλούσε «φόντο».
Υπάρχει ένα δωμάτιο που δεν σου έδωσαν ποτέ.
Το έφτιαξες μόνη σου από λέξεις όταν δεν είχες τοίχους, από χρώματα όταν δεν είχες φωνή, από σιωπή όταν δεν είχες τίποτα άλλο.
Κι αυτή η σιωπή ήταν η πιο δυνατή σου κραυγή
αυτή που ακόμα αντηχεί.
Έκλεισε μια πόρτα κάποτε μια γυναίκα κι από τον ήχο τρόμαξε ο κόσμος.
Δεν σηκώθηκε από τη θέση της μια γυναίκα
κι άρχισε να τρέμει μια ολόκληρη εξουσία.
Ζωγράφισε τα σπλάχνα της μια γυναίκα κι ο κόσμος δεν ήξερε πού να κοιτάξει.
Μίλησε μια γυναίκα μπροστά σε σφαίρες κι έγινε η φωνή εκατομμυρίων κοριτσιών που δεν τους επέτρεψαν να μάθουν να διαβάζουν.
Τι είδος κόσμου τρομάζει από μια γυναίκα που απλώς στέκεται όρθια;
Τι είδος ιστορίας γράφεται χωρίς τη μισή της ψυχή;
Τι είδος ελευθερίας λέγεται ελευθερία όταν η μισή ανθρωπότητα την κοιτά από απόσταση σαν να είναι δώρο κι όχι δικαίωμα;
Σε είδαν στο χωράφι και στο εργοστάσιο, στη φυλακή και στο βήμα, στην κουζίνα χωρίς παράθυρο όπου έφτιαχνες παράθυρα από λέξεις.
Σε είδαν να σηκώνεις βάρη που κανείς δεν ονόμαζε βάρη, γιατί τα έφερες εσύ χωρίς να παραπονιέσαι και πήραν την υπομονή σου για αδυναμία.
Αλλά κάθε σελίδα που γράφτηκε με αλήθεια
είχε τη σκιά σου πάνω της.
Κάθε επανάσταση που νίκησε, νίκησε με χέρια που θύμιζαν τα δικά σου.
Κάθε παιδί που έμαθε να ονειρεύεται το έμαθε από εσένα κι ας μην το είπε ποτέ σε κανέναν.
Η ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία σου.
Κάθε πολιτισμός που άνθισε, άνθισε και στα δικά σου χέρια.
Κι αν η μνήμη σε ξέχασε, η γη δεν σε ξέχασε γιατί εσύ ήσουν αυτή που τη φρόντισε όταν όλοι οι άλλοι απλώς την πατούσαν.
Ο κόσμος δεν άρχισε χωρίς εσένα.
Δεν θα σωθεί χωρίς εσένα.
Δεν αξίζει να υπάρξει χωρίς εσένα.
Και καμία ημέρα δεν φτάνει για να το πει αυτό αλλά αυτή εδώ, τουλάχιστον, δεν το ξεχνά.
Στις μητέρες, τις συζύγους, τις κόρες, τις αδελφές μας.
Στις γυναίκες του Τρίτου κόσμου, του Ιράν, των καταπιεστικών καθεστώτων. Στις ηρωίδες της καθημερινότητας.
Τις εργαζόμενες, τις επιστημόνισσες, τις αγρότισσες.
Στη Γυναίκα, το μαραμένο ρόδο της ανθρωπότητας που χάνει το χρώμα αλλά ποτέ την ευωδιά του.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: ΔΗΜΟΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ
Θόδωρος Μπαρής:
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ