Υπάρχουν νύχτες που η Ιστορία επιλέγει να μείνει ξάγρυπνη. Εκείνη η νύχτα της 10ης Απριλίου 1826 ήταν μία από αυτές.
Οι πύλες του Μεσολογγίου άνοιξαν όχι υπό την πίεση της ήττας, αλλά από την ορμή μιας οπωσδήποτε προειλημμένης απόφασης: να βαδίσουν οι λιγοστοί και πεινασμένοι κατευθείαν πάνω στο σκοτάδι όρθιοι, με τις ψυχές τους στα χέρια, με το βλέμμα αμετακίνητο. Δεν κατέθεσαν τα όπλα. Κατέθεσαν τη ζωή τους και κράτησαν την παρουσία τους ανέγγιχτη στον χρόνο και τις προαιώνιες αξίες.
Ο Βύρων το ένιωσε πρώτος πριν πατήσει τα χώματα που τον καλούσαν. Δεν ήρθε στην Ελλάδα ως θεατής ήρθε γιατί αναγνώρισε σε τούτον τον τόπο αυτό που ο ίδιος κυνηγούσε σε κάθε στίχο του: τη γοητεία μιας ελευθερίας που αξίζει ακριβά, που καίει όσους την αγγίζουν. Η φωτιά εκείνη έφτασε ως τον Ντελακρουά, ως την ψυχή ολόκληρης της Ευρώπης που κατάλαβε τότε πως υπάρχουν ψυχές που μια πολιορκία δεν τις δαμάζει, τις αποκαλύπτει.
Ο Βύρων πέθανε στο Μεσολόγγι προτού δει την Έξοδο. Ίσως γιατί είχε ήδη καταλάβει το τέλος και το αποδέχθηκε. Εάν ζούσε σήμερα, δεν θα έγραφε μοιρολόγια κι ωδές. Θα έγραφε, με εκείνη την αμείλικτα δίκαιη ειρωνεία του, για τις σύγχρονες πολιορκίες. Τις αόρατες, τις ψιλόφωνες, τις χαμογελαστές.
📍 ⏳ Ειδήσεις για : ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ
Γιατί κάθε εποχή έχει το Μεσολόγγι της.
Σήμερα τα τείχη δεν στήνονται από πέτρα μα από συναισθηματική κόπωση, από ομίχλη πληροφορίας, από μια αργή, αποχαύνωση που δεν μυρίζει τίποτα και δεν κάνει θόρυβο αλλά καταφέρνει να μετατρέπει τους πολίτες σε καταναλωτές της ίδιας τους της υποταγής. Οι πολιορκίες της εποχής μας δεν έχουν πρόσωπο, έχουν αλγόριθμο, σιωπή, έχουν την άνεση που αναισθητοποιεί.
Η επέτειος αυτή δεν ζητά τελετουργικό θρήνο. Ζητά, ίσως, μια στιγμή διαύγειας όχι κατηγορηματική, όχι δικαστική. Μια ερώτηση που δεν απευθύνεται σε κανέναν συγκεκριμένα και απευθύνεται σε όλους: αν υπάρχουν πύλες που δεν τις έχουμε ακόμη ανοίξει, τι μας κρατά μπροστά τους; Ίσως η συνήθεια. Ίσως ο φόβος. Ίσως απλώς η κούραση μιας εποχής που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ηρωισμό ούτε τον ζητά.
Επειδή η Έξοδος δεν ήταν απελπισία.
Ήταν η πιο συνειδητή, η πιο περήφανη επιλογή που έκανε ποτέ ελληνική ψυχή, να κινείται προς το φως ακόμη κι όταν το φως είναι μόνο μια σπίθα καλυμμένη από πηχτό σκοτάδι που το καταπίνει.
Διακόσια χρόνια μετά, η Έξοδος δεν είναι ανάμνηση. Είναι πρόσκληση.
Αιωνία τους η μνήμη. Αιώνιά μας η υπενθύμιση.
Θεόδωρος Μπαρής
ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ