Μην αγγίζετε ποτέ ανθρώπους άνω των 50 ετών.
Διότι:
– Δεν είναι απλώς μια γενιά· είναι ένας ολόκληρος τρόπος επιβίωσης. Σκληροί σαν ψωμί μιας εβδομάδας και γρήγοροι σαν την παντόφλα της γιαγιάς που πετάει με ακρίβεια μπούμερανγκ. Μέχρι τα πέντε τους μπορούσαν να καταλάβουν τη διάθεση της μητέρας μόνο από τον ήχο της κατσαρόλας στη φωτιά. Στα επτά κρατούσαν ήδη ένα κλειδί δεμένο σε κορδόνι και οδηγίες: «Το φαγητό είναι στο ψυγείο, ζέστανέ το αλλά μην κοιμηθείς». Στα εννιά μπορούσαν να μαγειρέψουν χωρίς συνταγή. Στα δέκα ήξεραν να φτιάχνουν πράγματα, να κλείνουν διαρροές, να ξεφεύγουν από τον σκύλο του γείτονα και να επιστρέφουν σπίτι πριν σκοτεινιάσει. Ζούσαν έξω από το πρωί μέχρι το βράδυ.
-Χωρίς κινητά. Χωρίς Wi-Fi. Ο χάρτης τους ήταν η γειτονιά, το δέντρο, το ποτάμι, η παιδική χαρά. Γύριζαν σπίτι με γόνατα γεμάτα σημάδια σαν μικρούς πολεμικούς χάρτες. Τα καθάριζαν με σάλιο, χώμα ή φύλλα, και αν πονούσαν άκουγαν: «Δεν έσπασε, άρα δεν πονάει». Έτρωγαν ψωμί με ζάχαρη, έπιναν νερό από το λάστιχο της αυλής και είχαν ανοσία που θα ζήλευε κάθε γιαούρτι. Δεν ήξεραν από αλλεργίες κι αν υπήρχαν, δεν γινόταν θέμα. Ήξεραν να αφαιρούν λεκέδες από γρασίδι, λάδι, αίμα, λάσπη και μελάνι γιατί έπρεπε να γυρίσουν σπίτι «καθαροί».
Και δεν είναι μόνο αυτό. Πρόλαβαν:
ραδιόφωνα με τρανζίστορ,
ασπρόμαυρες τηλεοράσεις,
πικάπ βινυλίου,
κασετόφωνα με μπομπίνες και κασέτες, CD…
Σήμερα κουβαλούν χιλιάδες τραγούδια στην τσέπη τους, αλλά τους λείπει ο ήχος της κασέτας που τυλίγεται με μολύβι. Πήραν δίπλωμα και ταξίδεψαν ολόκληρες χώρες χωρίς GPS, χωρίς κλιματισμό, χωρίς ξενοδοχεία μόνο με έναν χάρτη διπλωμένο και ένα σάντουιτς στο πορτμπαγκάζ. Και έφταναν. Πάντα έφταναν.
Είναι η τελευταία γενιά που γνώρισε έναν κόσμο χωρίς διαδίκτυο, χωρίς άμεση επικοινωνία, χωρίς άγχος για μπαταρίες και ειδοποιήσεις. Είχαν τετράδια με συνταγές αντί για εφαρμογές. Θυμούνταν γενέθλια χωρίς υπενθυμίσεις ή απλώς εμφανίζονταν στην πόρτα.
Είναι άνθρωποι που:
φτιάχνουν τα πάντα με μονωτική ταινία, σύρμα και πένσα,
μεγάλωσαν με ένα κανάλι στην τηλεόραση και δεν βαρέθηκαν ποτέ,
ήξεραν ότι «ξεφύλλισμα» σήμαινε τηλεφωνικός κατάλογος, όχι οθόνη,
και πίστευαν πως αν δεν απαντήσεις στο τηλέφωνο, απλώς θα σε καλέσουν ξανά.
Είναι διαφορετικοί. Με αντοχή σφυρηλατημένη στις δυσκολίες, ανοσία χτισμένη σε εποχές λιτότητας και αντανακλαστικά που γεννήθηκαν στις αλάνες. Οι τελευταίοι αυθεντικοί νίντζα της καθημερινότητας.
Μην υποτιμάς έναν άνθρωπο άνω των 50. Έχει δει περισσότερα, έχει ζήσει βαθύτερα και κουβαλά εμπειρία που δεν χωρά σε καμία οθόνη. Μεγάλωσε χωρίς παιδικά καθίσματα, χωρίς κράνη, χωρίς αντηλιακά. Πέρασε σχολείο χωρίς λάπτοπ, νεότητα χωρίς «scroll». Δεν ψάχνει απαντήσεις τις αναγνωρίζει από ένστικτο.
Και παρ’ όλα αυτά, κουβαλά περισσότερες αναμνήσεις απ’ όσες χωράνε σε οποιοδήποτε cloud.
Γιώργος Γραμματίκας
ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΝΔ ΑΧΑΙΑΣ
