Πρός
τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν
Παιδιά μου εὐλογημένα,
Μέσα στὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ὡς Φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἑορτάζομε τὴν νίκη τῆς Ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου. Περάσαμε ἤδη ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ πανηγυρίζομε ἀναστάσιμα «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις».
Ἡ οὐράνια χαρὰ καὶ ἡ ἀναστάσιμη εὐφροσύνη ἀντικατέστησαν ἤδη τὸν ζόφο τῶν καρδιῶν καὶ διέλυσαν τὰ νέφη τῆς ἀπελπισίας καὶ τῆς ἀπαισιοδοξίας, τὰ ὁποῖα συσσώρευσε ἡ παντοειδὴς καὶ πολυώνυμος ἁμαρτία.
Τὸ Πανάγιον τοῦ Κυρίου Αἷμα, ἤδη ἐθεράπευσε τὸ τραῦμα τοῦ Ἀδὰμ καὶ ὁ παμφάγος Ἅδης ἐτυφλώθη, ἐνεπαίχθη, ἐπικράνθη, κατηργήθη.
Τὰ κλεῖθρα τῶν σκοτεινῶν φυλακῶν ἔσπασαν καὶ ὁ Νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, θριαμβευτικῶς κατῆλθε μέχρις Ἅδου ταμείων καὶ τὸν παλαιὸν Ἀδὰμ συνανέστησε παγγενῆ.
Τώρα πλέον δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία περὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, περὶ τῆς ἀτελευτήτου χαρᾶς καὶ μακαριότητος.
Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἡ ὁποία πρώτη τόν Ἀναστάντα συνήντησε καὶ ἐχαιρέτησε, ἀναστάσιμα μᾶς ἀσπάζεται.
Οἱ Μυροφόρες μαζί Της, μᾶς καλοῦν στὸ Ἀναστάσιμο πανηγύρι.
Οἱ Ἀπόστολοι μᾶς φιλοξενοῦν στὸ Πασχάλιο Δεῖπνο, ὅπου ὁ Πανάγιος πασχάλιος Ἀμνὸς, ὑπέρ ἡμῶν, προσφέρεται.
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος λαμπροχαρμοσύνως πανηγυρίζει καὶ μέσα ἀπὸ τὸν περίφημο κατηχητικό του λόγο, κάνει τὴν φωνή του αἰώνια σάλπιγγα, ποὺ φτάνει μέχρι σήμερα καὶ θά προεκτείνεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
«Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ἃδη, τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι…».
Αὐτὸ τὸ οὐράνιο καὶ ἐπίγειο πανηγύρι, γκρεμίζει τὰ τείχη ποὺ χωρίζουν ἀνθρώπους καὶ λαοὺς καὶ ἤδη οἱ υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως, ἐνηγκαλίσθησαν καὶ κατασπάζονται ἀλλήλους, διακτινίζοντες τὸ μήνυμα τῆς συμφιλιώσεως στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης.
«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».
Αὐτὸς ὁ οὐράνιος καὶ ἐπίγειος ἑορτασμὸς δίδει ἀπάντηση στὸ μεγάλο καὶ βαθὺ ἐρώτημα τῆς βαρυαλγούσης ἀνθρωπότητος. Γιατί ἐνῷ ἀνέτειλε τὸ Φῶς, κάποιοι ζοῦν μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί ἐνῷ ἐκ τοῦ Τάφου ἐπήγασε ἡ χαρὰ, κάποιοι ζοῦν μέσα στὴν θλίψη καὶ στὴν ὀδύνη; Γιατί ἐνῷ ἀνέστη ὁ Ἄρχων τῆς Εἰρήνης, στὴ γῆ μας μαίνονται οἱ πόλεμοι καὶ ρέει ἄφθονο τὸ αἷμα;
Ἡ ἀπάντηση, εἶναι ἁπλῆ καὶ βαθειά, ἐλεγκτικὴ καὶ ἀφυπνιστική. Διότι ὑπάρχει ἄρνηση τοῦ Φωτός, ἄρνηση τῆς Ἀγάπης, τῆς Χαρᾶς καὶ τῆς Εἰρήνης. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτοείδωλον ἐγένετο καὶ ἠθέλησε νὰ βαδίσῃ δρόμους χωρὶς τὸν Θεό. Ὅμως δίχως τὸν Ἀναστάντα Κύριο, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται.
Ἀλλ΄ ἰδοὺ ὁ πύργος τῆς Βαβὲλ κατέπεσε καὶ ὅποια προσπάθεια ἐπανεγέρσεώς του εἰς συντριβὴν τῶν κεφαλῶν, τῶν ἐν ἁμαρτίαις, κατέληξε.
Ἀδελφοί μου καὶ παιδιά μου, ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα.
Ἡ χαρά μας, ἡ εἰρήνη τῆς καρδιᾶς μας καὶ τοῦ κόσμου, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁδὸς πού πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμε, γιὰ νὰ ζοῦμε πραγματικὰ καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ ὑπάρχωμε ὡς βιολογικὲς ὑπάρξεις, ἔχει Ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν Ὄνομα. Εἶναι ὁ ἐκ τοῦ τάφου ἀνατείλας τριήμερος, Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν.
Σήμερα σ΄ αὐτὸ τὸ πανευφρόσυνο πανηγύρι μετέχομε στὴν χαρὰ τῶν πρωτοτόκων καὶ ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων.
Ζοῦμε τὸ Πάσχα τὸ Ἱερόν, τὸ Καινόν, τὸ Ἃγιον, τὸ Μυστικόν, τὸ Πανσεβάσμιον, τὸ τῆς λύπης Λύτρον. Μετέχομε ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου.
Αὐτὸ τὸ Πάσχα, δὲν εἶναι ὑπόθεσις μιᾶς ἡμέρας, ἀλλὰ μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς. Αὐτὸ τὸ Πάσχα ποὺ ζοῦμε τόσο ἔντονα σήμερα, ἂς τὸ κρατήσωμε βαθειὰ στὴν καρδιὰ μας μέχρις ἐσχάτης μας πνοῆς, ξεπερνώντας τὴν φθαρτότητα, τὴν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων, τὰ μίση καὶ τὰ πάθη, τὴν πεζότητα καὶ τὸν θάνατο καὶ μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ θριαμβευτὴ τῆς Ἀναστάσεως τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο ἂς σαλπίσωμε καί πάλι, τόσο δυνατά, ὥστε ἡ ἀναστάσιμη, πανευφρόσυνη φωνή μας, ὡς σάλπιγξ οὐρανομήκης, νὰ φθὰσῃ ἀπ΄ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς:
«Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».
Παιδιά μου ἀγαπημένα,
Ζώντας στό κλῖμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, ἄς ἑνώσωμε τίς προσευχές μας ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καί ἄς παρακαλέσωμε γιά τήν κατάπαυση τῶν πολέμων σέ Ἀνατολή καί Βορρᾶ, ὅπου ἄφθονο χύνεται τό αἷμα τῶν συνανθρώπων μας. Ἄς δεηθῶμεν στόν Ἀναστάντα Κύριο μας καί ὑπέρ τῶν ἐμπεριστάτων Χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί ὑπέρ πάσης ψυχῆς, θλιβομένης καί καταπονουμένης, ἐλέους καί βοηθείας παρά τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, δεομένης.
Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὅλους σας καὶ σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι καὶ εὔχομαι τὰ ἔτη σας νὰ εἶναι πολλά, χαριτωμένα, εὐλογημένα καὶ ἀναστάσιμα.
Μαζί σας κατασπάζομαι καὶ τοὺς ὅπου γῆς Ἀχαιοὺς καὶ πάντας τοὺς Ὁμογενεῖς Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας, ἀλλὰ καὶ πάντα ἄνθρωπον, εὐχόμενος χαρά, πρόοδο καὶ πᾶσαν εὐλογία παρὰ Κυρίου Ἀναστάντος.
Χριστὸς Ἀνέστη, ἀδελφοί μου καὶ παιδιά μου ἀγαπημένα!
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
