Πολλοί ενοχλούνται από τη σφοδρή κριτική που ασκούν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θεμιτό και αναφαίρετο δημοκρατικό τους δικαίωμα. Το βασικό όμως ερώτημα είναι άλλο: αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης άρθρωναν αντίστοιχα καθαρό και τεκμηριωμένο λόγο, θα είχε η ΝΔ τόσο άνετο προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις; Η απάντηση ακόμα αναζητείται.
Επιχειρήματα που επικαλούνται το “δωρεάν WiFi” και την “εισαγωγή του ΕΝΦΙΑ” στερούνται σοβαρότητας…
Στο ΠΑΣΟΚ αρκετοί εκνευρίζονται από τη ρητορική Βενιζέλου, ειδικά όταν δηλώνει ότι «όσα λέει ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να μας προβληματίσουν». Δεν πρόκειται για προσπάθεια δικαίωσης του Καραμανλή. Είναι μια συγκυριακή σύγκλιση σε μια αντιμητσοτακική γραμμή που αναζητά πολιτικό χώρο έκφρασης, στηριγμένη στην εμπειρία και τη βεβαιότητα των πρωταγωνιστών της. Ο Βενιζέλος σε καμία περίπτωση δεν ξεχνά πως η 5ετία Καραμανλή εξαέρωσε και το δικό του πολιτικό κεφάλαιο όσο και του πολιτικού κόμματος του οποίου έγινε αργότερα αρχηγός.
Ούτε ο Σαμαράς έχει ξεχάσει τα παλαιότερα «φλερτ» Καραμανλή – Τσίπρα. Παρ’ όλα αυτά, βρίσκει στον Καραμανλή έναν ισχυρό συνομιλητή στα εθνικά θέματα. Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως προτεραιότητά του Καραμανλή είναι η «αποκαθήλωση» του Μητσοτάκη, αλλά η ανάδειξη συγκεκριμένων πολιτικών διαφωνιών. Τις οποίες παρά το μετριοπαθές του ύφος δεν σημαίνει πως δεν θα ήθελε να τραβήξει στα άκρα.
Θυμηδία προκαλεί πάντως η στάση ορισμένων φίλων του ΠΑΣΟΚ: αποδοκιμάζουν τον Σαμαρά — με τον οποίο πριν από μια δεκαετία συγκυβερνούσαν — όχι με πολιτικά επιχειρήματα αλλά με προσωπικές επιθέσεις. Με αυτόν τον τρόπο, αντί να αποδυναμώνουν τη ρητορική του, σπρώχνουν ακόμη περισσότερο τον Βενιζέλο σε μια πολιτική σύμπλευση με τον Μεσσήνιο.
Και η ιστορία όμως εδώ έρχεται να εκδικηθεί μερικούς. Δεν απέχει πολύ εξάλλου, η εποχή που στελέχη των τοπικών οργανώσεων του κραταιού ΠΑΣΟΚ περιφρουρούσαν ομιλίες της Πολιτικής Άνοιξης από επιθέσεις «φίλων» της τότε φιλελεύθερης ΝΔ της περιόδου 1990–1993. Επιθέσεις όχι μόνο φραστικές αλλά “καλλωπισμένες” με πλείστα όσα οικοδομικά υλικά…
Το συμπέρασμα είναι απλό: στην πολιτική οι συμμαχίες αλλάζουν, οι ρόλοι αντιστρέφονται και η ιστορία συχνά επιστρέφει.
Αυτό που τελικά μένει είναι η ποιότητα της πολιτικής επιχειρηματολογίας — και εκεί κρίνονται όλοι. Κάτι στο οποίο η χώρα πάσχει σοβαρά.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΓΡΑΨΑΣ
Ιστορικός
