Μήνυμα του Δημάρχου Ερυμάνθου, Θόδωρου Μπαρή για την 25η Μαρτίου
Όχι υποχρέωση, όχι τελετουργία που εκτελείς με το βλέμμα αλλού. Κάλεσμα ζωντανό, επίμονο, που δεν σε αφήνει να περάσεις δίπλα του αδιάφορος αν έχεις έστω ίχνος μνήμης μέσα σου. Γιατί η 25η Μαρτίου δεν ανήκει στο παρελθόν. Ζει σε εκκρεμότητα ανάμεσα σε αυτούς που την έδωσαν και σε εμάς που οφείλουμε να την παραλάβουμε. Και δεν είναι αυτονόητο αυτό.
Εδώ, στον Ερύμανθο, η γη έχει δική της μνήμη, βαθύτερη από κάθε γραπτό αρχείο, πιο αδιαπέραστη από κάθε λήθη. Τα βουνά αυτά δεν υπήρξαν ποτέ απλό σκηνικό της Ιστορίας. Ήταν η ίδια η Ιστορία, ορμητήριο και καταφύγιο, τόπος που γέννησε ανθρώπους με ψυχή αδάμαστη, σφυρηλατημένη από την ίδια σκληρότητα της φύσης που τους ανέθρεψε.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν πλασμένοι από διαφορετική ύλη. Ήταν νέοι, μεσήλικες και ηλικιωμένοι ακόμα, στην ηλικία πολλών από εσάς που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές. Είχαν αγάπες και φόβους, όνειρα που ξέφευγαν από τα στενά όρια της σκλαβιάς, επιθυμία ζωής τόσο ισχυρή όσο η απόφασή τους να πεθάνουν για να την αποκτήσουν. Δεν τους κάλεσε κανείς να γίνουν σύμβολα.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: 25 ΜΑΡΤΙΟΥ
Επέλεξαν να γίνουν αιτία. Αιτία μιας αλλαγής που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια της ζωής τους.
Κι αυτή η επιλογή είναι το πιο ζωντανό κομμάτι της κληρονομιάς τους.
Μιλώ σήμερα κυρίως σε εσάς, τους νέους.
Όχι για να σας φορτώσω το βάρος της Ιστορίας σαν χρέος αδύνατο να εξοφληθεί. Αλλά επειδή η Ιστορία η αληθινή, η ζωντανή, δεν είναι βάρος. Είναι θεμέλιο. Χρειάζεστε θεμέλια, δεν μπορείτε να χτίσετε τίποτα στον αέρα!
Ζείτε σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα σχεδόν βίαιη. Που αμφισβητεί τα πάντα: αξίες, βεβαιότητες, ακόμα και την ίδια την έννοια του “ανήκειν” κάπου. Που σας προσφέρει αμέτρητες δυνατότητες αλλά σπάνια σας δίνει εκείνο που ο άνθρωπος χρειάζεται βαθύτερα από όλα: νόημα.
Το αίσθημα ότι η παρουσία σου σε έναν συγκεκριμένο τόπο, σε μια συγκεκριμένη κοινότητα, δεν είναι τυχαία μα είναι αναγκαία.
Αυτό το νόημα δεν εφευρίσκεται. Ανακαλύπτεται. Και ανακαλύπτεται πάντα στη σχέση με τον τόπο, με τους ανθρώπους, με τη μνήμη που σε συνδέει με κάτι μεγαλύτερο από το άτομό σου.
Ο Ερύμανθος σάς ανήκει με έναν τρόπο που κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί να σάς ανήκει. Όχι νομικά, όχι συναισθηματικά μόνο, ουσιαστικά. Εδώ υπάρχουν ρίζες που κρατούν ακόμα, παρά την απειλή της αποψίλωσης, παρά τη σιωπή που απλώνεται σε ίσως αδειασμένα σπίτια κι αραιοκατοικημένα χωριά. Εδώ υπάρχει μια ταυτότητα που δεν σβήνεται αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να την κρατούν ζωντανή.
Κι αυτή η επιλογή, να κρατάς κάτι ζωντανό, είναι ακριβώς η ίδια επιλογή που έκαναν εκείνοι το 1821.
Τότε δεν υπήρχε εγγύηση επιτυχίας. Δεν υπήρχε ασφαλής δρόμος. Υπήρχε μόνο η βαθιά, αδιαπραγμάτευτη πεποίθηση ότι κάποια πράγματα αξίζουν περισσότερο από την ησυχία και τη σιγουριά. Ότι η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για μια ζωή που αξίζει να ζει κανείς.
Και σε εμάς τους μεγαλύτερους, σε όσους έχουμε ήδη ζήσει αρκετά ώστε να ξέρουμε πόσο γρήγορα φεύγουν τα πράγματα που αγαπάμε αν δεν τα φροντίσουμε, η σημερινή μέρα μιλά με διαφορετικό τρόπο. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν διατηρείται μόνο του. Ότι κάθε γενιά οφείλει να παραδώσει στην επόμενη όχι μόνο ό,τι παρέλαβε αλλά κάτι περισσότερο. Κάτι καλύτερο. Κάτι πιο άξιο.
Αυτή είναι η συμφωνία που έγινε το 1821. Άρρητη, αλλά δεσμευτική. Και ανανεώνεται κάθε χρόνο, αυτήν ακριβώς τη μέρα, σε κάθε τόπο που θυμάται ποιος είναι.
Ο Ερύμανθος θυμάται. Και εφόσον θυμάται, έχει μέλλον.
Το μέλλον αυτό είμαστε όλοι εμείς— νέοι και μεγαλύτεροι, όσοι μείναμε και όσοι έφυγαν, αλλά κουβαλάμε αυτόν τον τόπο μέσα μας, όσοι αγαπάμε αυτή τη γη με τον σιωπηλό, επίμονο τρόπο που αγαπούν οι άνθρωποι ό,τι πραγματικά τους ανήκει.
Η ελευθερία που κατακτήθηκε με τόσο κόστος δεν ζητά από εμάς να πολεμήσουμε. Ζητά κάτι εξίσου απαιτητικό: να παραμείνουμε εδώ. Να χτίζουμε. Να φροντίζουμε. Να θυμόμαστε και να κάνουμε τη μνήμη πράξη.
Γιατί η Ιστορία δεν τελειώνει. Συνεχίζεται — σε εμάς, μέσα από εμάς, για όσους θα έρθουν μετά.
Χρόνια Πολλά, Ελλάδα!
Ζήτω η 25η Μαρτίου!
