Σε σοβαρές καταγγελίες για τις συνθήκες ασφαλείας στο εργοστάσιο της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» προχώρησε η Ανδρονίκη Κατσαρού, η οποιά θρηνεί την κόρης καθώς είναι μεταξύ των πέντε νεκρών γυναικών του εργατικού δυστυχήματος.
Διαβάστε επίσης Συνελήφθη ο ιδιοκτήτης της «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», οι καταγγελίες για οσμή αερίου, διάτρητοι σωλήνες προπανίου ΒΙΝΤΕΟ
Η γυναίκα, που μετρά 28 χρόνια προϋπηρεσίας στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», πενθεί για τη κόρης της, Έλενα 45 ετών, η οποία εργαζόταν στον ίδιο χώρο τα τελευταία 13 χρόνια και ήταν μία από τις πέντε γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη.
«Μυρίζει υγραέριο, αλλά δεν μας έδινε κανένας σημασία»
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για: ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Η κ. Κατσαρού, αποκάλυψε πως το προσωπικό είχε επισημάνει επανειλημμένα τον κίνδυνο. «Εδώ και ένα μήνα και παραπάνω τους λέγαμε “μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο”. Αλλά δεν μας έδινε κανένας σημασία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Περιέγραψε μια εικόνα εγκατάλειψης στις εγκαταστάσεις, κάνοντας λόγο για πεταμένα καλώδια, πολύμπριζα στο δάπεδο και παντελή έλλειψη συντήρησης, που προκαλούσαν συχνά προβλήματα στο ρεύμα.
Διαβάστε επίσης «ΒΙΟΛΑΝΤΑ»: Ποιο σενάριο απομακρύνεται για τη φονική πυρκαγιά, οι ιστορίες ζωής των θυμάτων ΦΩΤΟ – ΒΙΝΤΕΟ
«Έλεγα θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη Βιολάντα, αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της κόκαλα», ξέσπασε η χαροκαμένη μάνα, η οποία πλέον καλείται να στηρίξει το εγγονάκι της που έμεινε ορφανό.
Η μοιραία απόσταση από τον φούρνο
Σύμφωνα με την κ. Κατσαρού, η φωτιά δεν ξεκίνησε από τον φούρνο, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς, αλλά το πρόβλημα εντοπιζόταν στη γενικότερη διαρροή που υπήρχε στον χώρο. «Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα τα κορίτσια που ήταν πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν», εξήγησε, υπογραμμίζοντας πως η έκρηξη βρήκε τα θύματα σε σημεία όπου η συγκέντρωση του αερίου φαίνεται πως ήταν μοιραία.
Παρά τις καθημερινές οχλήσεις των εργαζομένων προς τους υπευθύνους, η ίδια καταγγέλλει πως «κανένας δεν έκανε τίποτα».
Τώρα, το ερώτημα που την βασανίζει είναι το «γιατί» πίσω από την αδράνεια που οδήγησε στην τραγωδία. «Τι θα κάνω τώρα εγώ; Τι θα κάνω, πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω», καταλήγει με σπαραγμό η γυναίκα που είδε τη ζωή της να διαλύεται μέσα στον χώρο όπου εργαζόταν για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
