Δεν ήσουν άνθρωπος των πολλών λόγων.
Σου άρεσε η δράση. Οι πράξεις.
Και… οι κρητικοί χοροί.
Έφυγες από την Κρήτη με μια πόρτα που σου έδωσε η μητέρα σου…
για να την πουλήσεις, για τα πρώτα σου έξοδα.
Και στη συνέχεια έχτισες κυριολεκτικά
όχι μόνο τη ζωή σου, αλλά και έργα.
Μέσα από τη Super Beton Βαρδαλαχάκης.
Και όταν ήρθε η στιγμή να φτιάξεις το Super B,
δεν έφτιαξες απλώς ένα κανάλι.
Φώλιασες μέσα σε αυτό.
Χάραξες τη δική σου θέση, απέναντι στο άδικο και στο αδύναμο.
Υπήρξε μια σιωπηλή δοκιμασία που ήρθε σιγά σιγά…
και άρχισε να σβήνει τα πάντα.
Τα πρόσωπα, τις στιγμές, όσα αγάπησες.
Σε δοκίμασε. Σε εξάντλησε.
Σου πήρε κομμάτια από όσα είχες ζήσει… όσα είχες κατακτήσει.
Κύριε Κώστα…
θέλω να σου πω κάτι.
Μια μέρα, μια κυρία ήρθε στο κανάλι.
Έλειπαν οι δημοσιογράφοι και μίλησε μαζί μου.
Μου είπε ένα πρόβλημα που αντιμετώπιζε…
και με ρώτησε αν το Super B θα μπορούσε να βοηθήσει ξανά.
Γιατί, όπως μου είπε, αυτό το κανάλι κάποτε κράτησε ζωντανό τον γιο της.
Ήταν η εποχή που η μνήμη άρχισε σιγά σιγά να σε εγκαταλείπει…
να σβήνει τα πάντα.
Και όμως…
Αυτή η ίδια μνήμη, μέσα από όλους όσους στήριξες,
είναι εκείνη που θα σε κρατά ζωντανό.
Σαν να επιστρέφει πίσω όσα σου πήρε…
σαν να θέλει να σου τα ξεπληρώσει.
Και κάπως έτσι… τίποτα δεν χάνεται πραγματικά.
Μένει εκεί… μέσα σε όσα άφησες.
Εκεί που το «ευχαριστώ» χωράει πάντα.
Πέτρος Φυτιλάς