«Το Μεσολόγγι μάς υπενθυμίζει ότι Ελευθερία και Δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένες», ανέφερε μεταξύ άλλων, ο πρωθυπουργός στην ομιλία του, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Εξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων, στο Μεσολόγγι.
«”Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι”, έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός, περιγράφοντας τη λαβωμένη ιερή Πόλη όπου ο ηρωισμός και η τραγωδία έγραψαν ιστορία», σημείωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης που βρέθηκε σήμερα Κυριακή 5/04/2026, στο Μεσολόγγι.
«Όσο μάλιστα οδεύουμε πιο βαθιά σε έναν αβέβαιο 21ο αιώνα, τόσο περισσότερο η Εξοδος χρησιμεύει ως οδηγός προς το μέλλον.
📍 ⏳ Ειδήσεις για : εξοδος Μεσολογγίου
Σήμερα συνεπώς, δεν βρισκόμαστε εδώ συμμετέχοντας απλά σε μια εθιμοτυπική τελετουργία, αλλά για να αντλήσουμε διδάγματα από τη φωτιά που έκαιγε στις καρδιές των Ελεύθερων Πολιορκημένων και να αναμετρηθούμε έτσι με την κομβική σημασία που αποκτά για το παρόν», πρόσθεσε.
«Γιατί είναι πράγματι πολλά τα μηνύματα που εκπέμπονται επί 200 χρόνια από τούτο εδώ τον τόπο, με πρώτο και σημαντικότερο, ανάμεσά τους την αγάπη για την Ελευθερία, που ταυτίζεται και ενίοτε ξεπερνά ακόμα και τον πόθο για την ίδια τη ζωή. Ένα άλμα στο αβέβαιο ώστε να αποκαλυφθεί με αυτόν τον δραματικό τρόπο το σημείο εκείνο που μετατρέπει τον καθημερινό άνθρωπο σε πραγματικό ήρωα» συνέχισε ο πρωθυπουργός, για να συμπληρώσει:
«Η θύμηση των Πολιορκημένων άχρονη μπροστά σου θα γονατίζει, όπως έγραψε ο Παλαμάς. Από μόνη της ωστόσο, η μνήμη δεν αρκεί. Η κατανόηση αποτελεί χρέος μας, καθώς η ιστορία δεν είναι μουσείο, είναι καθρέφτης.
Με το Μεσολόγγι να αποτυπώνει σε αυτόν τον καθρέφτη την υπερβατική, αλλά και την κτηνώδη όψη της ανθρωπότητας, είναι μία δίδυμη αναμέτρηση που συνοδεύει δυστυχώς την εξέλιξη όλων των κοινωνιών.
Τότε, επί μήνες ολόκληρους, η τεράστια δύναμη της Οθωμανικής και Αιγυπτιακής αυτοκρατορίας σφυροκοπούσε με σφοδρότητα τα τείχη της πόλης.
Δεν ήταν όμως μόνο οι οβίδες. Ήταν κι ο αδίστακτος εχθρός της πείνας που σταδιακά εξόντωνε άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Μια οδυνηρή στέρηση που με τη σειρά της στερούσε από τους αγωνιστές ακόμα και το δικαίωμα σε ένα ένδοξο αλλά γρήγορο τέλος.
Κι όμως, καθώς τα σώματα εξαπλώνονταν, το πνεύμα των πολιορκημένων γινόταν ολοένα και πιο ισχυρό.
Και αυτό το ξεχωριστό ανάστημα που με τον καιρό υψώνονταν, ήταν αυτό που φόβισε τελικά περισσότερο τους πολιορκητές, ώστε όταν πρότειναν ανακωχή και παράδοση να πάρουν μια απάντηση που τα έλεγε όλα: Τα κλειδιά του Μεσολογγίου είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας.
Αυτός ο τόπος λοιπόν δεν υπήρξε απλά ένα στρατηγικό οχυρό από πέτρα και χώμα, με κινητήρια δύναμη το θάρρος των ανθρώπων του.
Αναδείχθηκε σε ένα φρούριο της ανθρώπινης αντοχής. Το τελευταίο οδόφραγμα της ψυχής και του πνεύματος έναντι στο κύμα της υποδούλωσης. Γι΄ αυτό άλλωστε και η τραγική έκβαση των γεγονότων δεν καταγράφηκε ποτέ στη συλλογική συνείδηση ως ήττα. Διότι μπορεί οι πύλες τελικά να άνοιξαν, τα τείχη να έπεσαν και η πόλη να ισοπεδώθηκε από την οργή του εχθρού».
