Ξαφνικά μερικοί θυμήθηκαν τον απάνθρωπο τρόπο ζωής των γυναικών στο Ιράν….και καλά έκαναν.
Να τους θυμίσω απλά τις γυναίκες στη Β.Κορέα,στη Σομαλία, Υεμένη, Κονγκό, Σουδάν…..και πόσα βέβαια”κέρδισαν”σε δικαιώματα από τις παρεμβάσεις σε Ιράκ, Λιβύη, Συρία..;;
Είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές να δούμε τα πράγματα ως έχουν και προσπαθούμε να τα δικαιολογήσουμε με “άτσαλο” θα έλεγα τρόπο…
Ίσως από ενοχές επειδή δεν υπήρξε κινητοποίηση του “ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΥ” εσωτερικού μας κόσμου απέναντι στην αδικία,την παρέμβαση,το σκοταδισμό,τη βία .
Ίσως από την αδυναμία πού νοιώθει ο καθένας μπροστά στον ισχυρό
Ίσως από εφησυχασμό… ότι δεν μας αγγίζει το γεγονός που συμβαίνει σε άλλον τόπο για άλλους ανθρώπους… Αλλά προσοχή συμβαίνει σε ανθρώπους…
Ίσως επειδή το “προϊόν” που παράγεται “βολεύει”κι εμάς γιατί στρέφει το ενδιαφέρον αλλού κι έτσι για κάποιο διάστημα δεν ασχολούμαστε με τα δικά μας προβλήματα (που μπορεί να ΚΑΙΝΕ).
Ίσως γιατί μας έχει “λιώσει” η καθημερινότητα κι έτσι “κοιτώντας το δέντρο χάσαμε το δάσος”.
Προσκολλημένοι “στα προς το ζην” χάσαμε την ανθρώπινη υπόστασή μας.
Αγκιστρωμένοι στη συσσώρευση κάθε υλικού μέσου,παραμερίσαμε τις αΑθρώπινες αξίες Ζωής.
Ο “ωχαδερφισμός” τείνει να κυριαρχήσει παντού..
Αν ήταν κάτι το οποίο αναπτέρωνε την ελπίδα μου για ΑΝΘΡΏΠΙΝΟ ΚΑΛΛΊΤΕΡΟ ΑΎΡΙΟ ήταν η εκάστοτε νεολαία, στην οποία πίστευα και πιστεύω για τον απλούστατο λόγο ότι δεν “μολύνθηκε” σε ένα κόσμο”μόλυνσης”.
Με κατατρύχει,με διαλύει η φωτογραφία των 168 τάφων που θα “υποδεχτούν”τα “απελευθερωμένα”κορμάκια των κοριτσιών σε σχολείο στη Τεχεράνη, όπως με διέλυαν κάθε φορά και οι φωτογραφίες από Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία,Γάζα, Σουδάν Ισραήλ…….κ.α.
Η βόμβα,η σφαίρα “δεν έχει όνομα”όταν έχει κατεύθυνση Ανθρώπους και κυρίως παιδιά παρά μόνο το χαρακτηρισμό ΑΠΆΝΘΡΩΠΗ…
Κλείνοντας θα πω.. πόσο ντροπιαστικό ήταν η επιλεκτική προβολή από αρκετά ΜΜΕ του φόνου παιδιών.
Σε άλλες περιπτώσεις μέρες ολόκληρες ασχολούνταν με το θέμα (και καλά έκαναν μπας και μας ευαισθητοποιήσουν)και σε άλλες μια αναφορά και φτάνει….
Κύριοι θάνατος παιδιών σημαίνει θάνατος του ανθρωπισμού και της αθωότητας και όχι “της εθνικότητας”…(Δεν πεθαίνει η Ιρανή,η Ιρακινή,η ουκρανή μαθήτρια ΠΕΘΑΊΝΕΙ Η ΜΑΘΉΤΡΙΑ…ΤΟ ΠΑΙΔΊ…)
Επαμεινώνδας Δούλος
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
