.
( με αφορμή το άρθρο της Frosso Merkouri που αντιγράφω παρακάτω )
Η σοφή μανούλα μου, εδώ και πάνω από 30 χρόνια, έλεγε ότι για να γίνονται τα νέα παιδιά νοσοκόμες, θα έπρεπε να γυριστεί ένα σήριαλ με πρωταγωνιστή μια νοσοκόμα, να δείχνει μια όμορφη, ελκυστική, πλευρά της δουλειάς αυτής, δεν υπήρχαν βέβαια τότε οι αμερικανικές σειρές με τα ιατρικά και τα νοσοκομεία.
Έλεγε επίσης ότι δεν πρέπει να γινόμαστε χοντροί, για να μην επιβαρύνουμε τις νοσοκόμες όταν θα χρειαστεί να μας φροντίζουν. Μιλάμε για ενσυναίσθηση!!!!
Και για να το πάω πιο πέρα, δεν είναι τυχαίο που το επάγγελμα του chef έχει γίνει ελκυστικό στα νέα παιδιά και ιδιαίτερα στα αγόρια. Στις περισσότερες ταινίες τελευταία, ο ωραίος και περιζήτητος άντρας είναι chef!!! Ούτε δικηγόρος, ούτε μηχανικός
“Yes of course! Είναι και λίγο θεατρικός, είναι και λίγο υπερβολικός, έχει και κοντό φυτίλι, όχι πολύ συμβατός με το μετριοπαθές προφίλ του ΠΘ, ασύμβατος με την ποιότητα και την τεχνογνωσία των στελεχών της τρομερής αντιπολίτευσης που μας έλαχε και τα ξέρει όλα απέξω, αλλά… Στον τομέα της υγείας γίνονται κάποια πράγματα. Κτηριακά, οργανωτικά, στην πολιτική του φαρμάκου, στις προσλήψεις προσωπικού. Όλα πολύ αναγκαία και ουσιαστικά. Υπάρχουν και άλλα που δε γίνονται και πρέπει να γίνουν. Θλίβομαι ειλικρινά που άνθρωποι που έχουν περάσει από δημόσια νοσοκομεία και έχουν γνώση της κατάστασης επικεντρώνονται, με τη συνήθη μικροκομματική λογική, στην κριτική στον Αδωνι, συνήθως απαξιώνοντας αυτά που έγιναν και που είναι πολλά και δε βλέπουν το δάσος. Και το δάσος είναι πως σε μερικά χρόνια αν και θα έχουμε επάρκεια γιατρών από πανεπιστήμια κάθε τύπου δε θα υπάρχουν νοσηλευτές, νοσοκόμοι και γενικά παραϊατρικό προσωπικό. Όχι γιατί δεν προσλαμβάνουν αλλά γιατί δε θα υπάρχουν για να προσληφθούν. Οι νοσηλευτές είναι η ραχοκοκκαλιά του νοσοκομείου. Μια σύντομη ματιά στα κενά που ήδη υπάρχουν στις νοσηλευτικές σχολές θα σας πείσει. Το επάγγελμα αυτό απαξιώνεται. Οι άνθρωποι που κρατούν τα νοσοκομεία και τις κλινικές στην πλάτη τους κακοπληρώνονται και παραγνωρίζονται. Σε λίγα χρόνια θα έχουμε κτήρια, ΤΕΠ, βραχιολάκια, φάρμακα τελευταίας γενιάς, αλλά δε θα έχουμε ανθρώπους να πάρουν αίμα, να περάσουν γραμμή, να σηκώσουν τον άρρωστο. Τότε θα αναγκαστούν να πληρώσουν αλλά τότε δε θα βρίσκουν ποιον θα πληρώσουν. Αν ο Αδωνις το καταλάβει και αυτό και κάνει κάτι για να αλλάξει την κατάσταση θα έχει δώσει στη δημόσια υγεία μια τεράστια ανάσα. Δε μιλάω για προσλήψεις, αυτά τα εύκολα τα σκέφτεται και η φωτισμένη μας αντιπολίτευση. Μιλάω για μια αναβάθμιση και καταξίωση του κλάδου όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά. Κάτι που θα το κάνει ελκυστικό για ένα παιδί που ξεκινάει τη ζωή του, κάτι που θα το κάνει να ονειρεύεται και όχι μια σχολή που φοιτά επειδή τόσες μονάδες έφερε. Η υγεία είναι οι άνθρωποι της. Όχι αυτοί που τραμπουκίζουν και φωνασκούν αλλά αυτοί που στηρίζουν αλλά χρειάζονται και στήριξη.”
ΜΑΡΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ
Αν. Αιγιάλεια
