Ηλίας Ασπρούκος – Οι ΠΑΣΟΚΟΙ δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα και τώρα ότι οι ισχυροί του χρήματος, βλέποντας ότι δεν τραβάει ο Ανδρουλάκης, έχουν αποφασίσει να παίξουν μπάλα με τον Τσίπρα, ελπίζοντας ότι μπορεί να καταφέρουν κάτι παραπάνω στις εκλογές του 2027.
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα. Είναι τότε που η σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει «δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου, βοηθήστε λίγο». Μια τέτοια στιγμή μας χάρισε πρόσφατα ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος με περισσή αυτοπεποίθηση (ή αυτογνωσία, θα σας γελάσω) δήλωσε ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι να πάρει, έστω και έναν σταυρό παραπάνω από τη Νέα Δημοκρατία.
Ναι, καλά διαβάσατε. Όχι να κερδίσει ή να ανατρέψει, ούτε καν να εμπνεύσει. Αλλά να πάρει έναν σταυρό παραπάνω, κάτι σαν τον Βασιλάκη Καΰλα στον «Λουστράκο». Λες και μιλάμε για διαγωνισμό καραόκε σε πανηγύρι που κοιτά οριακά ποιος θα βγει ο καλύτερος τραγουδιστής και όχι για εθνικές εκλογές.
Η δήλωση αυτή θα μπορούσε να είναι ένα ευφυές αυτοσαρκαστικό σχόλιο, αν δεν έμοιαζε τόσο πολύ με στρατηγική. Γιατί εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον της υπόθεσης, το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει να αγωνίζεται απέναντι σε αυτούς που του τρώνε πραγματικά το πολιτικό οξυγόνο. Δεν κοιτά προς τον Αλέξη Τσίπρα ούτε προς πρόσωπα που αναδύονται με αντισυστημικό προφίλ, όπως η Μαρία Καρυστιανού. Αντιθέτως, έχει καρφώσει το βλέμμα του στην κορυφή, σαν να πιστεύει ότι με ένα άλμα θα βρεθεί εκεί.
Είναι σαν μια ομάδα που παλεύει να μην υποβιβαστεί, αλλά αντί να κοιτάζει τους ανταγωνιστές της στη βαθμολογία, να σχεδιάζει πώς θα πάρει το πρωτάθλημα. Φιλόδοξο; Σίγουρα. Ρεαλιστικό; Μόνο αν έχεις μπερδέψει το πρωτάθλημα με το φιλικό μάτς του καλοκαιριού.
Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι η ίδια η δήλωση, αλλά η φιλοσοφία που την υποστηρίζει. Διότι πίσω από αυτό το «ένας σταυρός παραπάνω» κρύβεται μια πολιτική ανάγνωση που αγνοεί επιδεικτικά την πραγματικότητα, μία παγιωμένη κατάσταση και βάση δημοσκοπήσεων καθώς το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν ανταγωνίζεται την κορυφή, αλλά την επιβίωσή του ως κυρίαρχος πόλος στον χώρο του.
Εδώ έρχεται η ειρωνεία. Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης κοιτά προς τη Νέα Δημοκρατία σαν να είναι ο βασικός του αντίπαλος, η πραγματική μάχη κρίνεται αλλού. Δίνεται στο ποιος θα εκφράσει τον προοδευτικό χώρο, ποιος θα πείσει τον απογοητευμένο ψηφοφόρο, ποιος θα συγκινήσει εκείνον που έχει πάψει να πιστεύει στα μεγάλα κόμματα.
Εκεί, συγγνώμη κιόλας, αλλά δεν είναι μόνος του, έχει απέναντί του τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, παρά τα σκαμπανεβάσματα, εξακολουθεί να διαθέτει πολιτικό αποτύπωμα. Φυσικά βγαίνουν στον αέρα της πολιτικής σκηνής και νέα πρόσωπα, πιο «αντισυστημικά», πιο φρέσκα, που μιλούν σε ένα κοινό που δεν συγκινείται από ιστορικά σύμβολα και παλιά συνθήματα.
Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να λέει, «Όχι, εγώ θα παίξω Champions League, ακόμα κι αν δεν έχω περάσει από τα προκριματικά». Τώρα μάλιστα που κάνανε δυνατή μεταγραφή τον Φαραντούρη, μαζί με τον Πελεγρίνη και την Τζάκρη, αν το κόμμα δεν πάει καλά, να ανοίξουν ένα θέατρο. Mε τέτοιο, βέβαια, αρχηγό, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μην πάει καλά.
Ας είμαστε ειλικρινείς, το να βάζεις ως στόχο να περάσεις τη Νέα Δημοκρατία με έναν σταυρό διαφορά, είναι σαν να δηλώνεις ότι δεν σε ενδιαφέρει τόσο η πολιτική ουσία, όσο η επικοινωνιακή εντύπωση. Μπορεί το σύνθημα που ακούγεται να είναι ωραίο σε μια ομιλία, αλλά καταρρέει όταν το εξετάσεις λίγο πιο σοβαρά.
Γιατί τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι αν χάσεις με δύο σταυρούς, απέτυχες; Αν κερδίσεις με έναν, πέτυχες; Αν όμως χάσεις με δέκα χιλιάδες, αλλά έχεις ενισχύσει τη βάση σου, έχεις αποτύχει περισσότερο από κάποιον που απλώς πέρασε μπροστά οριακά;
Η πολιτική δεν μοιάζει με αγώνα δρόμου των 100 μέτρων, αλλά με μαραθώνιο. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να πανηγυρίζει επειδή έδεσε καλά τα κορδόνια του, ενώ οι άλλοι έχουν ήδη διανύσει χιλιόμετρα.
Ακόμα πιο διασκεδαστικό είναι το εξής, με αυτή τη λογική, το ΠΑΣΟΚ αυτοτοποθετείται σε έναν ρόλο καταδιώκτη, όχι διεκδικητή. Δεν λέει «θα αλλάξω τη χώρα», λέει «θα περάσω τον μπροστινό μου». Δεν αναφέρει «έχω σχέδιο», αντιθέτως αναφέρει «έχω στόχο διαφοράς».
Η εικόνα ενός κόμματος που κάποτε κυριαρχούσε, να πανηγυρίζει προκαταβολικά για έναν σταυρό διαφοράς, είναι από μόνη της ένα πολιτικό σκίτσο που προκαλεί θυμηδία.
Αντί, λοιπόν, να κοιτάζει τη Νέα Δημοκρατία σαν τον μεγάλο αντίπαλο, ίσως θα έπρεπε να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά δίπλα του. Εκεί όπου δίνεται η πραγματική μάχη για την επιρροή, για την ταυτότητα, για την πολιτική κατεύθυνση.
Όσο το ΠΑΣΟΚ μετρά σταυρούς με τη Νέα Δημοκρατία, άλλοι μετρούν εντυπώσεις, δυναμική και το κυριότερο ακροατήριο. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που καθορίζει την πολιτική δεν είναι ποιος πέρασε ποιον για έναν σταυρό, αλλά ποιος κατάφερε να πείσει ότι αξίζει να τον ακολουθήσεις. Ακούς εκεί, ο Πασόκος Ανδρουλάκης είναι εναντίον του ρουσφετιού. Θα ρίξει φωτιά ο Ανδρέας να τους κάψει όλους. Διόριζαν γιο και μάνα στην ίδια οικογένεια.
Διευθυντής δεν μπορούσες να γίνεις με τίποτα αν δεν ανήκες στο ΠΑΣΟΚ και εγώ τη Διευθυντική θέση μου την οφείλω στο Διοικητικό Εφετείο που έκρινε ότι υπερέχω κατά πολύ του υποψήφιου ΠΑΣΟΚΟΥ. Οι ΠΑΣΟΚΟΙ δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα και τώρα ότι οι ισχυροί του χρήματος, βλέποντας ότι δεν τραβάει ο Ανδρουλάκης, έχουν αποφασίσει να παίξουν μπάλα με τον Τσίπρα, ελπίζοντας ότι μπορεί να καταφέρουν κάτι παραπάνω στις εκλογές του 2027.
Μέχρι τις εκλογές, καλή επιτυχία στον αγώνα του ενός σταυρού. Είναι κι αυτός ένας στόχος. Μικρός, αλλά στόχος. Και όπως λένε, από το ένα αρχίζουν όλα, ακόμα και οι μεγάλες αυταπάτες.
📍 ⏳ Άλλες ειδήσεις για ΠΑΣΟΚ
Ηλίας Ασπρούκος
Περιβαλλοντολόγος
Ακολουθήστε μας στις προτιμώμενες πηγές της Google:
