Στη συνέχεια του μώλου Αγίου Νικολάου, κάτω από τη Λεωφόρο Όθωνος Αμαλίας, αποτυπώνεται μια εικόνα που δύσκολα περνά απαρατήρητη για όποιον κινείται στο παραλιακό μέτωπο στην Πάτρα
Ξερά χόρτα που έχουν κατακλύσει τα σημεία πρασίνου, σπασμένες και φθαρμένες πλάκες στο δάπεδο, εγκαταλελειμμένα παρτέρια χωρίς καμία φροντίδα.
Μια συνολική εικόνα αδιαφορίας σε έναν χώρο που, αντί να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για την πόλη, δείχνει να έχει αφεθεί στην τύχη του.
Κι όμως, δεν πρόκειται για μια απομονωμένη ή δευτερεύουσα περιοχή. Είναι το παραλιακό μέτωπο, ένα από τα πιο κεντρικά και επισκέψιμα σημεία της πόλης, εκεί όπου η καθημερινότητα των κατοίκων συναντά την εικόνα που παρουσιάζει η Πάτρα προς τα έξω.
Η πραγματικότητα είναι απλή: η στοιχειώδης συντήρηση και φροντίδα των δημόσιων χώρων δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι αυτονόητη υποχρέωση. Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη, το αυτονόητο συχνά παραμένει ζητούμενο.
Σε μια πόλη με ιστορία, δυναμική και φυσική ομορφιά, τέτοιες εικόνες δεν περνούν απαρατήρητες — ούτε και χωρίς συνέπειες για την καθημερινή εμπειρία κατοίκων και επισκεπτών.










