Η αποστολή ελληνικών F-16 και φρεγατών στην Κύπρο δεν είναι απλώς μια στρατιωτική κίνηση, είναι ένα μήνυμα που φέρει το βάρος του 1974 – της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής.
Ένα βάρος που υπενθυμίζει το κόστος της απουσίας αποτροπής.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, το ερώτημα «μπορεί να ξανασυμβεί;» απαντάται μόνο με πράξεις.
Η ενίσχυση με σύγχρονα μέσα και συστήματα λειτουργεί ως ασπίδα και ως έμπρακτη δέσμευση της Ελλάδας.
Όμως, σε μια περιοχή εύθραυστων ισορροπιών, κάθε αποτρεπτική κίνηση ενέχει ρίσκο: παρερμηνείες, κλιμάκωση, απρόβλεπτες εξελίξεις. Η ασφάλεια των πληρωμάτων και των πιλότων είναι αδιαπραγμάτευτη.
Η συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον ομόλογό του στην Άγκυρα ανέδειξε τη διπλή πραγματικότητα: επιδίωξη «ήρεμων νερών», αλλά και σταθερές θέσεις. Ούτε εφησυχασμός, ούτε ρήξη, αποτροπή και διπλωματία οφείλουν να συνυπάρχουν.
Και σε αυτό το πλαίσιο, η έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι σε μια Τουρκία που αμφιταλαντεύεται μεταξύ διαλόγου και προκλήσεων
καθιστά την αποτροπή όχι επιλογή, αλλά μονόδρομο.
Ιστορική εμπειρία και πρόσφατες συμπεριφορές δεν επιτρέπουν αυταπάτες.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κοινή επίσημη δήλωση όλων των πολιτικών αρχηγών, αλλά υπάρχουν διαφοροποιημένες τοποθετήσεις και αιτήματα.
Κατά την άποψή μου, σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, θα έπρεπε να υπάρξει σύγκληση του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ώστε να διασφαλιστεί εθνική συνεννόηση και ενιαία στρατηγική γραμμή.
Στόχος παραμένει η ειρήνη, η σταθερότητα – και – πάνω απ’ όλα – η ασφαλής επιστροφή όλων όσοι υπηρετούν, με τιμή και ευθύνη .
Ανδρέας Σταματακόπουλος
ΑΚΡΑΤΑ
